Ayla er heile 7 år i dag! <3

Ja, så kom dagen eg ikkje trudde me skulle oppleve. Ayla blir sju år i dag!
I fjor skreiv eg at eg tvilte på at ho ville bli sju år, men her sit eg altså og skriv bursdagsblogg til henne igjen! Juhu!!

Helsa til Ayla har vore litt opp og ned, men ganske konstant. Sidan januar har ho hatt dagar der ho absolutt ikkje orkar frukost. Dersom eg ventar nokre timar og så tilbyr henne igjen, vil ho som oftast ha den. Dersom eg blandar leverpostei eller blaut kattemat opp, nøler ho ikkje med å ete opp rubbel og bit.
Huden hennar etter Calcinosis Cutis er ikkje normal. Den er hard og tjukk, men ser ikkje ut til å plage henne.
Korsbåndskadene ser også ut til å gå opp og ned. Nokre dagar ser ho vond ut, andre dagar herjer og leiker ho med både oss og Emil. Til og med katten, på spesielt gode dagar! :-)

Dette siste året har gått svært raskt, og har innehaldt, for Ayla sin del, mykje av det same som året før.


I august og september var me på diverse blåbærturar rundt huset, og me var til Fiskelausvatn og bada i lag med Tove.



Ho fekk selskap i sofaen,



tur i skogen med ilagt matpause.

I oktober blei plattingen heilt ferdig, og Ayla hadde framleis selskap i sofaen.

I november var me på fleire kjekke turar innover grusvegen, og Ayla veit veldig godt kva som skal skje når eg går mot porten



Når eg skal hente posten, stanser både Ayla og Emil heilt av seg sjølv i enden av bakken. Hit, men ikkje lenger, veit dei. Og dei veit også at når eg kjem att, vankar det noko kjekt eller noko godt.

Og ho fekk kose seg i sofaen åleine.

I desember var me ein tur til Evje og gjekk tur etter at det hadde storma og blåst og vore skikkelig uvær.

Dei er så nyyyyydelege, begge to!! <3


Ayla kan framleis gamle kunster, her i dobbelFVF med Emil.


På årets siste dag tok me oss ein tur innover vegen og leita etter tennisballar i lyngen. Ingen rakettlydar eller andre grusomheter her, langt ute i skogen. Men det blei lite selskap i sofaen denne månaden.


I januar kom snøen for alvor, til Ayla si store glede, for det er lite som smakar betre enn sesongens første skikkelige snø. Ho blir som ein kvalp igjen, og spretter rundt medan ho jafser i seg snø som ein annan gravemaskin! :-D

Me fekk besøk av Olaug og Lea og Thassie og Mimi like over nyttår, men hundane var ikkje klare for introduksjon denne gongen.

I tillegg hadde ho MYKJE selskap i sofaen!


Legolas fant verkeleg ut kor god sofaen vår var.

Det er då verkeleg plass til to gode vener oppi her!

I februar fekk Ayla bli med Vetle opp på hytta fordi Emil og eg fekk besøk av Carita og Oliver. Og jammen var det ein god sofa der også! Tenke seg til!


Sovetryne!


På hytta fins det dessutan dyrebare skattar. Og det som er betre enn å finne EIN sokk, er å finne TO!


Deilig snø var det her oppe også!

Sist i februar fekk me flekker med barmark, og ein ny vår nærma seg med stormsteg.

I mars blei det såpass bart i hagen at me kunne ta den i bruk igjen. Og Emil er alltid med på ein draleik.


Det fine med mars månad er at myra framleis er frosen, så me synker ikkje gjennom og blir


Dette er den mjukaste og mest forsiktige rottweilermunnen eg veit om!


Ni dagar etter desse tre forrige bileta blei tekne, måtte me ta farvel til den skjønnasten Legolasen vår. Og det betydde slutten for Ayla sitt selskap i sofaen.



Men det er ikkje vondt å ha selskap på golvet, heller.

I april fekk me besøk av Olaug og Lea og Thassie og Mimi. Denne gongen gjekk det kjempefint!


Siste besøksdagen gjekk Lea, Ayla og eg opp i skogen med niste og saft for å leike med dokker og My Little Pony. Fantastisk kvalitetstid, syntes eg og Ayla!


På veg heim etter at mammahest og babyhest og tantehest hadde vore på eventyr i skogen.

I mai skulle me til Bø og dømme og konkurrere i Rallylydighet, så då var med på Vennesla Hundeklubb sitt område og testa banar og trente litt. Ayla fekk seg også ein runde i banen. Og ho kunne ALLE øvelsane!




Vel oppe på hytta måtte me finne tidsfordriv medan sporet Vetle hadde lagt til Emil låg og godgjorde seg, og då er “Ballar i lufta” ein favoritt hjå både Ayla og Emil.


Ayla og oss utanfor campinghytta i Bø. Ho tok stort sett alt med stor ro, og likte godt å ligge og sjå på all galskapen.


Heime igjen, og åleine i sofaen.


I slutten av mai var det så varmt i Fiskelausvatn at me gjekk inn og bada litt. Ayla nekta som vanleg å svømme,


men då Emil hadde henta skeinebrettet, stod Ayla klar til å ta i mot. Også som vanleg.



I juni blei plenen såpass lang og fin at alle tre koste seg med godbitsøk. Smiley var nok mest forveten, men han var med, han også. Og Ayla deler villig eit godbitsøk med kven som helst!
Me bada litt i juni også. Det vil seie, hundane gjorde.

I juli har me vore på blåbærtur, badeturar, og vore mykje ute i hagen i all finværet!

Emil fyller to år!

Emil veit å slappe av!

 

Huttetu, tida går så fryktelig fort! Det er allerede 18. januar igjen!

I fjor skreiv eg dette innlegget der eg summerte opp hans første leveår.
Eg får ta ei liknande oppsummering i dag.

I januar i fjor fekk Ayla Calcinosis Cutis, noko som førte til at mykje av vår tid og krefter gjekk med til å stelle henne frisk igjen. Emil fekk sjølvsagt sitt, men det blei nok mindre på han enn det hadde blitt dersom Ayla hadde vore heilt frisk.

Me hadde masse snø her i fjor på denne tida, og me gjekk på ski, skøyter, heiv snøballar og vanlige ballar og trente mykje på avlevering av leiker. Vetle laga agilityhinder me kunne prøve oss på.

Når eg ser på desse bileta nå, ser eg jo at Emil er bygd for agility! Problemet er berre at EG ikkje er det!

April starta me Elitesatsing hjå Amokk, noko som skulle vise seg å vera SVÆRT SVÆRT smart og klokt og produktivt!

Mai kom med grønne blader og knekt arm, og dermed blei ALL trening lagt på hylla ein mnd, ca. Eg reiste til både Bø og Stavanger for å vera dommarelev, før det var tid for ny Elitesatsing i juli.

Her trener me på Stå under marsj.

I august var det endå ei Elitesatsing, den siste, og i september starta me på Passeringskurs. Etter kursoppstart der, starta me først å trene passering i lag med Kairos og Hilde, og etterkvart blei det også lausturar i lag.

I oktober var me på runderingskurs:


Me fekk også eit par turar til Fiskelausvatn i lag, alle tre:

 

I november blei det mest turar og åleinetrening, men me var då ved Sørlandsappellen og trente litt.


Desember kom og gjekk utan særleg snø, men me fekk mange koselege turar i lag, deriblant denne:

Nå i januar har me allereie hatt fantastiske turar innover vegen, og den turen me hadde i går, tirsdag, vil bli vanskeleg å toppe:



Laaaaang tunge = fornøydd Emil

Me var nemlig på SKØYTETUR på Fiskelausvatn! Emil sprang og sprang og koste seg veldig, og innimellom springinga på isen fekk han leite etter ballen sin i skråningane, og han tok seg skikkelig ut! På veg heim var han likevel klar for meir, duracell-labrador som han er, så han fekk leite litt etter ballen sin då også. Vel heime stupte han under strykebrettet og blei liggande der mens eg strøyk klær:

 

Så er det tid for skikkeleg oppsummering; kva han kan og ikkje, og korleis utviklinga har vore sidan i fjor:

I fjor skreiv eg dette:
Om eit år ønsker eg at han kan:
Passere andre hundar utan å bjeffe 
Me er ikkje i nærleiken, eingong!

Nok øvelsar til å kunne konkurrere enten i rally eller vanleg lydighet, eller aller helst begge
Han kunne ha starta i både rally og vanleg LP, men utagering på andre hundar stanser oss.

Konsentrere seg om trening i lag med meg medan andre hundar trener i nærleiken
Dette går finfint med nok avstand. Då kan han vera laus også.

Plukke gjenstandar i sporet og komme tilbake til meg med dei
Ehm.. det har ikkje blitt særleg spor dette året..

Komme tilbake med leikene han får som belønning
Jepp, det gjer han. Nokre leiker er vanskeligare å returnere med, men stort sett går dette fint. Tennisballar med pip er stas å få og kjekt å returnere.

Feltsøk
Han er betre. Leitar godt og lenge og langt ut, men eg har kun forsøkt med ball enn så lenge.

Rundering, i alle fall at me har starta innlæring av det
Jepp, me har vore på kurs, og eg skulle gjerne trent meir, men vanskeleg åleine.

Og så, størst av alle ønsker, ønsker eg at han er HD og AA fri, og at han ellers er frisk og sunn.
Jepp, han er HD fri, og så og seie AA fri.. C i venstre albue, men eg er blitt forsikra om at han ikkje vil merke noko til det, så då trur eg på det. Han er elles rask og frisk

Seks av åtte er vel ikkje så verst?

Sidan i fjor har me lært:
Stå under marsj
Han kan sendast til Ruta, STÅ og LIGG og bli liggande til eg kjem ut.
Fellesdekk med Ayla i eitt minutt
Slalåm mellom beina
Returnere med ball
Sitt og bli i ett minutt med skjult førar (medan førar går og kaster ballen på myra)
avstandskommandering uten kommando
Kvar gong eg går ned til postkassa og han er med, stanser han i enden av bakken heilt av seg sjølv og venter til eg kjem tilbake.
Han springer ALDRI ut i vegen

 

Når det gjeld mål og håp og ønsker for det kommande året, er eg ikkje heilt sikker på kva eg skal skrive. Eg kjenner ikkje lenger at eg er særleg konkurransesugen, og det er nok hundeutageringa som er skuld i det.

Difor må følgande liste bli årets små ønsker:
Trene meir rundering
Gå fleire spor.. eller GÅ SPOR i det heile
Jobbe med ressursforsvaret hans
Stimuluskontroll på Stå fra Ligg og Sitt
Fellesdekk i to minutter
Få ein finare FVF enn han har i dag (han ligg laaaangt framføre meg)

Og det trur eg er nok.


Emil er med på hobbyrommet mitt der han har fått seg eige teppe spesialsydd til han