Ayla 6 år i dag!

 

Eg hadde vel knapt trudd eg skulle skrive dette innlegget då eg i fjor posta dette på hennar 5-års dag: http://kariannesinblogg.blogspot.com/2010/07/ayla-5-ar-i-dag-litt-tilbakeblikk.html

Då trudde eg oppriktig at ho ikkje ville halde så lenge som til 6 årsdagen sin, men jammen er Gullet mitt her endå.

I løpet av året som er gått, har ho blitt litt betre i bakbeinet, men i januar fekk ho Calcinosis Cutis, og måtte slutte på kortison. I staden får ho no smertestillande (Previcox) som ho får ein tablett i månaden av, og som kostar 536 kroner for to tablettar! Men då har ho jo for to månader, så det blir likevel ikkje SÅ dyrt. Dette ser ut til å fungere fint for henne enn så lenge.

Etter at CC var ferdig behandla, har ho framleis store område på ryggen som er dekka av denne tjukke, harde huda, men det ser ikkje ut til å plage henne nevneverdig. Dei siste par månadane har ho fått mykje betre humør, og leiker og herjer med Emil mange gonger til dagen. Det har ho vel eigentleg aldri gjort før.

Eg lar henne springe og styre på som ho vil sjølv, og skulle ho bli halt igjen nå, vil me nok måtte ta den tyngste turen til veterinæren med henne. Operasjon er jo utelukka, i og med at ho har skada korsband på begge sider, og anna behandling veit eg ikkje om.

Trening blir det lite av, for ho er ikkje glad i sette seg. Ho har fått ganske slakke tøylar det siste året, og det har resultert i et rottweilertryne med selektiv hørsel. “Hæ? Ropte du? Hæ? Eg høyrer ikkje… Vent litt, skal bare ete ferdig denne katteskiten, og så tisse og så snuse og så nåke aent som eg ikkje heilt har klart føre meg endå, og SÅ skal eg komme til deg.” Jadda, ho er så skjønn, atte  

Av besøkande me har hatt det siste året, er det berre eit par-tre gonger ho ikkje har fått helse på. Men når ho har fått helse på, har ho smilt og sleika og logra mot høgre, og latt seg klemme og kose med og klø på og kost seg! Ho har ved ein anledning måtte kontrollere ved bjeffing, og det

var på far til Vetle. Han har alltid vore litt ukontrollerbar, tykkjer Ayla, men om han sit i ro, går det stort sett greit. Mor til Vetle utløyser eit gledeshysteri utan sidestykke, og det blir hyling og uling og  smiling og piping og bjeffing og ho oppfører seg generelt lite elegant. Herleg å sjå på!

Planar framover blir som i fjor. Helsa til Ayla står i første rekke. Eg er klar over at ho er her på overtid, så eg nyter kvar dag eg får med henne.
Eg har fått eit par kommentarer som går på at om ikkje ein hund er frisk nok til å vera med på ein lenger tur, er det ikkje noko liv laga for denne hunden. Altså, hint om at Ayla ikkje har det bra nok til å leve. Me går fleire korte turar om dagen, og så lenge ho leikar og kosar seg slik med Emil og kattane, både inviterer til leik – og lar seg invitere, så lenge ho et godt, og er i humør, tykkjer eg absolutt ho har det godt nok til å fortsetja å leve.

I går kom det bursdagskort i postkassa, må vite, og det var frå Farmor  Så koseleg!!

Nei, seks år er ingen alder for ein rottweiler, og sidan den forrige rottweileren min heller ikkje nådde å bli eldre enn 6 år og 7 månadar (pga Osteosarchom, eller kreft i beinet), er det tvilsomt at eg vil prøve meg på ein ny rottweiler igjen, sjølv om det er min absolutte favorittrase nokonsinne!

Video av effektiv førebuing for resirkulering, og Calcinosis Cutis.

Ja, å resirkulere er viktig, og når det gjeld yoghurtbeger må dei skyljas før dei går oppi plastsøppelet. Men vatn er jo kostbart og dyrebart og sånt (eigentleg ikkje for oss, sidan me har eiga brønn, men likevel), så korleis får ein begeret reint då? Tørke ut av det? Med papir? Med kjøkkenhandkle? Ikkje særleg miljømessig nokon av dei.

Men om ein har ein eller fleire hundar går det ikkje an å bli meir miljøvennlig enn dette:

 

Og så ein liten videosnutt av korleis Ayla ser ut på ein god dag. I dag er ein god og tørr dag for Ayla, nemlig.

I går, etter shamponering, såg det slik ut:

Ayla med hovudet i fanget mitt så eg får plukke blaute skorper med pinsett.

The flying labrador + oppdatering Calcinosis Cutis.

Først nokre bilete av Emil, the flying Labrador, som forøvrig har vore hjå oss i EITT år i dag, søndag 13. mars :-)

Vetle har laga endå eit hinder til meg: Lengdehopp, og eg måtte berre prøve om Emil ville over. Ayla fekk også vera med ut, og då ho såg hinderet, var ho klar som eit egg til å jobbe. Ho skal jo ikkje hoppe noko meir no, men fekk lov til å stege over dei, sånn for syns skuld :-)

Emil, derimot, han stega ikkje mykje:


Emil er flink til å sitje og vente til han får lov til å hoppe :-)


Emil tar sats

 
The flying Labrador :-)


God klaring.


Her er hinderet 1,40 meter langt frå fremste til bakerste pinnen.



Når berre Emil får ballen sin, så er han så nøgd, atte :-)

Så over til Ayla og Calcinosis Cutis.
Litt av årsaka til at eg skriv såpass ofte om dette som eg gjer, er fordi eg har funne så lite om dette på nett elles. Det fins knapt nok noko på norsk, og eg har endå til gode å finne noko om progresjonen i sjukdommen. Eg har funne at det er vanskeleg å behandle, at det er lite medisin som fungerer, og resten av opplysningane er vage, eller vanskelege å forstå.

Eg oppdaga altså i slutten av januar at pelsen til Ayla stod opp på ryggen, og dette er nå sju veker sidan. Dei siste dagane har det kome meir puss og blod frå hol i huda, og eg shamponerer henne nå annankvar dag i stadenfor kvar tredje dag. I morges då eg stod opp, var heile hennar venstre side av nakken full i blod :-(

Dette første biletet ser ille nok ut, men når eg rettar ut foldene, kjem den eigentlege sanninga fram.

Det er nå snart tre veker sidan eg fekk beskjed om at det ville bli verre før det blei betre, og det har ikkje blitt betre endå. Eg undrar meg kor dette skal ende, for eg tenkte for ei veke sidan at eg håpa det ikkje ville bli verre då. Det har det blitt, og eg ser med gru på dei neste vekene dersom dette heller ikkje er dalsøkket me må nedom før me kan klatre oppover igjen.

Calcinosis Cutis to veker seinare.

Då har det gått to veker sidan forrige oppdatering angåande tilstanden til Ayla, og dermatologen fekk rett; Det har blitt verre. Eg har måttet barbere endå meir pels bakover mot halen, og nedover på begge sider. Området med puss har blitt større, og nakken ser også verre ut. Området har begynt å bevege seg nedover beina hennar, og utover halen.

Slik ser det ut no:

Per i dag får ho MalAcetic balsamspray kvar morgon, og Dolobene Gel kvar kveld. I tillegg blir ho shamponert tredjekvar dag. Desse dagane bruker me ei god stund på badet, fordi såra på halsen blir oppbløytt og difor får eg fjerna dei mjuke skorpene. Elles rører eg dei ikkje, for då begynner det berre å blø.
Dermatologen skreiv også i mail til meg at Ayla nok ikkje har vondt, og det stemmer ganske sikkert. Ho forsøker sjeldan å klø seg på såra, og er framleis i godt humør. Då er det verre med meg... Eg kjenner eg er lei no. Eg seier til meg sjølv heile tida at det vil bli betre, og at ho SKAL bli verre først, men det kjennes tungt likevel.

For dersom ho skal få sånt kvitt puss overalt kor ho er rød, har me endå to-tre veker att før det kan bli betring. Usj, altså...

Calcinosis Cutis, eller forkalkning i huden.

I dag var det tid for dyrlegetime med Ayla igjen angåande desse betente hårsekkene hennar. Sjølv etter antibiotikakuren starta har området blitt større, og eg har generelt sett liten eller ingen bedring.

Ikkje ein einaste gong har eg sett Ayla vise teikn på smerter under denne tida, til tross for at  dette MÅ gjera vondt. Ho er i kronisk godt humør, har god apetitt, og går på do som vanleg. Eg fiklar minst mogleg med det, fordi eg veit at det jo gjer vondt sjølv om ho ikkje viser det til oss.

Når eg lar fingrane gli gjennom pelsen, er hårbotnen full av harde klumpar av puss som har kome opp or huden. Desse er brungule av farge, og setter seg heilt nederst på hårstrået. Nokre stader har huda sprekt, og det har kome litt blod. På halsen og nakken er huda ekstra tjukk, her er det i tillegg eit par sår (fordi ho har klødd seg eit par gonger), og over stort sett heile ryggen ligger den i folder. Som hos ein Shar-Pei, nesten.

Huden skulle eigentleg vore heilt glatt og jevnt farga her. I staden ligg den altså i folder og er rød og bleik og hoven og veldig lite elastisk.

Hjå dyrlegen i dag blei diagnosen "Betente hårsekker" oppgradert til noko som heiter Calcinosis Cutis, eller forkalkning i huden. Dette kan skje av ulike årsaker, og dei vanlegaste er:

* Kreft (ulike stader i kroppen, bl.a nyrene)
* Cushings Syndrom
* Langvarig bruk av - og dermed for mykje - kortison

Det som forhåpentligvis er årsaka til at Ayla har fått dette her, er det siste punktet. Og det som skjer, er at kortisonen trekker ut kalk av beina, forklarte dyrlegen, og presser det ut gjennom huden. Det høyres nesten om som ein sci-fi film, syns eg..

Ayla blei dopa ned i dag, og dyrlegen tok biopsi tre stader. Dette skal sendas til England for analyse, og så vil svaret kome om ei veke, sånn omtrent.
Vidare skal ho gå av kortisonen, med nedtrapping over ei veke. Me skal fortsetje med shamponering og balsamspray, og i tillegg skal ho få ei salve/gele som heiter Dolobene gel. Balsamen og geleen skal smørast på kvar dag.

Det vil likevel ta seks til åtte veker før ho får normalisert hudoverflate.

Sånn ser det ut når ho står oppreist og er barbert. Det skulle vore glatt, og ikkje folder.

Dette er midt mellom skuldrene hennar og nakken, der huda er tjukkast. Tipper den kan vera opptil 2 cm på det tjukkaste her.

 

Sjølv om seks til åtte veker er lang tid, kjentes det ikkje fullt så tungt ut å få vite det som eg hadde frykta. Kvifor? Fordi eg syns det er betre å vite at dette kjem til å ta tid. I byrjinga sa dyrlegen at eg ville sjå betring innan ei veke, og når eg ikkje gjorde det, så skulle me bruke spray i tillegg. SÅ ville eg sjå betring innan ei veke. Når eg heller ikkje DÅ såg betring, fekk ho antibiotika, og då ville eg sjå betring innan to veker. Eg spurte til og med om det kunne vera noko anna, sidan behandlinga ikkje fungerte, men fekk beskjed om at det VAR betente hårsekker likevel.

Då eg i dag fekk vite seks til åtte veker, og ei heilt anna diagnose, ga det meg ei heilt anna ro i kroppen. Nå veit eg det vil ta lang tid. Eg veit kor lang tid det kan ta, og kjenner meg også tryggare på at dette er rett diagnose.

Langt inn i hjarta mitt går eg og undrar på om det vil vera verdt å dra henne gjennom denne prosessen. Om eg i ettertid vil tenke at me like gjerne kunne latt henne sleppe då me fekk vite kva dette eigentleg var. Dyrlegen rådførte seg nemlig med ein spesialist i dermatologi hos hund, og denne kunne fortelje at det ville bli verre før det blei betre. Eg tykkjer det er ille nok som det er, og gruer fælt for kor ille det kan bli om det skal bli verre.

Enn så lenge klør ho seg ikkje, og me håpar det vil vera slik etter at ho ikkje lenger får kortison også. Kortisonen kan virka kløestillande, nemlig, men sjukdomen klør ikkje alltid.

Kursplanar, snøvær og betente hårsekker.

Ja, då er altså mitt aller første rallykurs på gong her i Vennesla! Helga 29.4 - 1.5 blir det altså helgekurs i Rallylydighet på området til Vennesla Hundeklubb. Der har dei ei romslig hytte med kaffetraktar og strøm og toalett og greier, og god plass til å halde rallykurs på! Eg har fått med meg Carita som assistentinstruktør, og det skal også bli kjekt!

Ellers  held me på å snø ned her for tida. Me hadde kome oss ned i 60 cm på flat mark - med god hjelp av mildt vær og litt regn, men nå dei siste dagane har det kome nye 30 cm snø i lag med masse vind, noko som gjer at me ikkje akkurat augnar håp om at vinteren skal sleppe taket heilt endå.

Men snø gir mulighet for tøffe bilete av hundane, og då særleg Ayla:

Når det gjeld dei betente hårsekkene til Ayla, så er dei ikkje betre. Eg shamponerer og sprayer og medisinerer henne utan at det ser ut til å ha nokon virkning i det heile. Eit par gonger har ho klødd seg på halsen, og begge gongene har det blitt store sår av det. Heldigvis er ho tålmodigheten sjølv, så det går fint å få stoppa blødningen og renska såra, og stelt henne på den måten eg vil. Eigentleg skulle ho fått klippa klørne sine omtrent nå, men då er eg redd at ein eventuell skade ved kløing vil bli endå større enn det vil bli med runde klør.
På biletet under er det veldig lett å sjå korleis huda på ryggen legg seg i bølger pga den er utvida av betennelsen. Her står ho til og med med hovudet nedover, og då burde i alle fall bølgene ha blitt glatta ut.

Betente hårsekker hos hund. (Superfisiell follikulitt)

Kva er det? Jo, det skal eg fortelje; det er noko dritt!

Ayla er enig med meg i dette, men bøker seier at "Den bakterielle infeksjonen i hårsekken fører til rødme, små, runde hevelser, skorper og flekkvis håravfall. En slik infeksjon har nesten alltid en underliggende årsak, og din veterinær vil starte letingen etter denne mens behandlingen med antibakteriell sjampo, balsam og medisiner pågår."

 
Området ho har betente hårsekker var først frå skuldrene og nedover ca 40 cm, to veker seinare er det frå halsen og nesten ned til halerota, så det har spredd seg ganske mykje.

Og den shamponeringen, den er berre noko me må gjennom. Der me budde før, gjekk Ayla rett inn i dusjen med halen opp og forventingsfullt uttrykk i ansiktet. Her me bur no har me dusjkabinett, og det var ikkje fullt så kjekt å gå inn då. Dei første gongene måtte eg hjelpe henne inn med overkroppen først og så bakparten. Dei to siste gongene har ho gått inn sjølv. Halen har kome lenger og lenger opp.

Når ho så er inne i dusjen, væter eg pelsen først, før eg tar på shampoen. Eg masserer den forsiktig ned til huden, og så skal den sitte i i 15 minutter. Derfor må Ayla gå ut av dusjen, legge seg på eit håndkle (helst utan å riste seg), og ligge der i eit kvarter. Når ho ligg der og ventar på at shampoen skal virke, må me jo finne på noko. Dei to første gongene leika me og koste me litt, men tredje gongen var ikkje det like stas lenger. I dag trente me på å ligge heilt i ro mens eg torturerte henne slik:

Me var til ny veterinærtime på fredag, og då blei det tatt skrapeprøvar av huda på ryggen.(Ayla låg heilt i ro og blei skrapt i huden og undersøkt av endå ein ny veterinær, uten så mykje som eit einaste lite knyst eller teikn til å reagere på nokon som helst måte).
Skrapetesten viste ikkje noko anna enn at det VAR betente hårsekker det var snakk om, men sidan det hadde spredd seg såpass, fekk me antibiotika i tillegg til shamponering og bruk av balsamspray.

Ayla og rar hud, og stresset hos Emil.

Me fekk filma dei første minuttene av korleis Emil ser ut når han kjem ut or bilen. Denne gongen var me nede ved Tveit Dyreklinikk, der me var og gjekk utanfor gjerdet like over nyttår i år. Slik som dette ser det ut:

 

Heilt elektrisk, altså.. og HØØØØGT oppe...

_______________________________________

Før helga la eg merke til at pelsen til Ayla sto opp litt i folder på ryggen. Då eg undersøkte, kjente eg at det var hard hud der, og det kjentes klumpete ut. Først  tenkte eg at det kanskje kunne vera ein reaksjon på noko ho hadde ete og at det difor ville gå over snart. Fredags ettermiddag syns eg det hadde blitt litt verre, så eg bestilte tid hjå dyrlegen på mandags ettermiddag.

Då mandags ettermiddag kom, var eg veldig glad me hadde fått oss time, for ho blei verre over helga. Eg fann meir av denne harde klumpete huda oppe ved halsen. Området var då ca 20x40 cm totalt.
Veterinæren tok ein rask kikk inn i pelsen og konstaterte betente hårsekker. Superfisiell follikulitt, på godt norsk. Me fekk ein shampo som skulle brukast to gonger i veka, og så time for ny kontroll om tre veker. Grunnen til denne betennelsen var nok at kortisonen har svekka immunsystemet hennar... stakkars gullet mitt...

Eg spurte også om kva som kunne vera årsaka til at Ayla har sunke så inn i ansiktet.. Det ser ut som om beina stikker meir ut, men det er visst tyggemusklane som visner hen. Veterinæren kunne ikkje seie noko om årsaka, men ho blei veldig interessert, fordi dei nettopp hadde hatt ein annan hund inne med like symptomer. Det første bildet under er tatt i august 2009, det andre 13 månadar seinare. Det ser nesten ikkje ut som om det er same hunden, tykkjer eg..

 

 

Og så til noko langt hyggeligare:
Vetle har laga ei justerbar agilityvippe til meg, og eg var jo på kurs med Ayla i forfjor. Då ville ho ikkje over vippa om det smalt! Me måtte legge den flatt på bakken, og då fekk eg til slutt klikka henne over.
I går, då Vetle var ferdig med den, prøvde me ein gong med begge hundane, men ingen av dei ville over.
I dag gjekk eg ut igjen, og trur du pinadø ikkje Ayla klarte det! På det lågaste hakket, men ho gjekk over, lot vippa smelle i bakken, og gjekk nokonlunde roleg og konsentrert av igjen :-)