Eg venta til halvparten hadde gått, og så tok eg ut Ayla.
Det første som skjedde var at me måtte gå laaaaaaaaangt vekk frå dei frekke hundane som stod for nære kvarandre eller som hadde leikestund med eigaren, eller hadde pels som flagra. Me fekk trent oss ned på asfalten igjen, og fekk tatt eit par innkallingar og litt FVF før to hundar snuste på kvarandre igjen.
Ho var heilt på tuppa, og eg endte opp med å gå opp på grusbanen. Der gjekk ho sjølvsagt heilt perfekt, men der var heller ikkje andre hundar som var kjekkare å sjå på enn meg.
Så datt det ned i meg: Eg kan jo ikkje forvente at ho skal vera superkonsentrert når me knapt har sett andre hundar sidan me gjekk Rallykurset i november/desember! Å trene heime på parkeringsplassen med Joey, Legolas og kråka svirrande rundt er IKKJE det same som å trene med fem-seks ukjente hundar på ein basketballbane i Tananger.
Eg må rett og slett fire på krava. Surt, men sant.
Me er forresten oppe i ett minutt på "fellesdekk med ein hund".
Og i dag blei det bestilt time til sterilisering på fredag. Eg har tenkt lenge og hardt på dette her, og har kome fram til at dette er den beste løysinga. Målet er at ho skal bli jevnare i humøret gjennom året, istadenfor slik det er nå, der ho er ganske så reaktiv i forbindelse med løpetida og innbilt drektighet. Eg har rådført meg med kompetente personar, og ser at det er nå me må gjer det. Neste sjanse er i november/desember, og eg ser føre meg at det er betre å gjer slike ting på sommaren. Nå er det dessuten meldt fint vær framover, og eg slutter i jobben min nå på fredag - og får dermed sjansen til å vera heime med henne den første tida.
Eg har ingen som helst førestillingar om at dette skal vera nokon mirakelkur, for det er det berre trening som kan vera. Risikoen for forverring fins, men det skal IKKJE skje oss! :-)
Dette betyr nok at apellprøven den 9. juni ikkje blir noko av, sannsynligvis, høgst truleg. Rallykonkurransen spøker det også for, me får sjå kor mykje me rekk å trene og kor rask rekreasjon ho har etter operasjonen.
Britt sa i melding i dag: "Du gjør alt du kan for Ayla, det må du alltid huske på!"
Eg syns det var litt rart utsagn der og då... heilt til eg kom heim.. og tenkte på kva Ayla skal gjennom.. Det står jo ikkje akkurat om liv og helse som ved ein livmorbetennelse eller noko, og kjente den svartaste samvittigheten eg har hatt på leeeeeenge komme krypande nedover og innover meg. :-S
Sidan då har eg messa for meg sjølv: Det er til hennar beste, det er til hennar beste, det er til hennar beste, det er til hennar beste. Det må eg huske på!