Godværsbloggar er eg IKKJE!

Emil
Bloggen min handlar om hundhald på godt og vondt, og då må det vonde også få plass her.
Etter stevna i Bø der han oppførte seg så veldig annleis enn han gjer på trening, har eg tenkt og tenkt og tenkt på kva det kan skuldast. Eg veit ikkje om eg har kome fram til noko, men tankane har sveipa innom psyken til Emil. Er han rett og slett for sensitiv til å takle stevner?  Må eg gi opp slikt heilt med han også? Kan eg aldri konkurrere igjen?

Med dette i tankane heiv eg meg impulsivt med på ein bronsemerkeprøve. Det vil seie, eg utfordra Marit og Lotte og sa at om Marit meldte seg på, så skulle eg melde meg på også. Marit så gjorde, og då måtte eg også delta.

Øvelsane i bronsemerket er: Tannvisning, Lineføring, Stå under marsj, Dekk fra holdt, Innkalling, Enkeltdekk 1 min og Heilhetsintrykk.
Eg testa litt her heime, og alt sat som det skulle, bortsett frå Enkeltdekken. Det trente me på til han kunne ligge i over 1 1/2 minutt. Dermed var me klare.

Prøven skulle haldast på området til Vennesla Hundeklubb, og der har me jo trent uallige gonger, så eg visste han ville gjera det supert denne dagen!

Difor var eg heilt uførebudd på at han skulle lime nasen i bakken og knapt løfte den før han skulle inn i bilen igjen.
På mirakuløst vis fekk me 10 på tannvisning, 8 på lineføring, 10 på stå under marsj, 8 på dekk fra holdt, 10 på innkalling, og 10 på heilhetsinntrykk.
Når det gjaldt 1 minutt enkeltdekk, låg han greit i 40 sekunder før han reiste seg og gjekk bort til ein snuseflekk eg IKKJE er i tvil om var frå ei tispe i løp. Han hakka tenner og sikla og var heilt vekke etterpå. Eg fekk ny sjanse, men han låg knapt tretti sekunder før han reiste seg igjen. Eg fekk til og med ein tredje sjanse, og fekk legge han ein annan plass, men heller ikkje det hjalp. Han hang seg HEILT opp i den eine flekken, og ville bort dit og snuuuuse meir.

Her er filmen, på godt og vondt, og eg ser jo nå i ettertid at ikkje alt er like ille som det føltes, men eg skjemmes litt over ein del av innhaldet..

Først tenkte eg pytt pytt, men seinare havna eg lenger og lenger ned i kjellaren. Blir han verkeleg SÅ berørt og utafor av den minste ting? Taklar han ikkje ein så forsiktig og hensynsfull konkurranse eingong? Publikum stod langt vekke, ingen andre hundar var ute,  kva ER det som plagar han så veldig?
Og så var eg skikkelig urettferdig og samanlikna han med Ayla når ho var frisk. Ho kunne arbeide KOR DET MÅTTE VERA, og lot seg sjeldan affisere av omgivnadane. Ho var klistra til meg og konsentrert som fy, og det har ikkje Emil vore i nærheten av dei gongene me har konkurrert til nå.

Me fekk tilbod om å prøve på ny, etter at alle dei andre hundane hadde gått, og eg misforstod og trudde eg fekk tilbod om ny enkeltdekk. Då misforståinga blei oppklart, kokte det så i hovudet mitt at eg ikkje fekk summa meg til å trekke meg. Denne gongen gjekk det endå dårlegare, og då enkeltdekken kom, låg han i nye 40 sekunder før han reiste seg. Ting funka altså ikkje no heller, og han fekk gå i bilen.

På veg heim, ramla ein mogleg årsak inn i hovudet mitt. Dei siste par vekene har me trent på stå fra dekk, og eg held på å legge kommando på det. Den siste veka før prøven trente eg ikkje på dette, men det er mykje mogleg at det er dette Emil trudde han skulle gjera.

Eg veit ikkje kva eg skal gjera no. Han har hatt det kjipt på tre konkurransar, og eg veit ikkje om eg heilt har trua på at han vil kjenne det annleis seinare, heller.
Har eg to hundar eg ikkje kan konkurrere med no? Kva anna kan me finne på, Emil og eg? Agility? Med svak grad AA i venstre alboge?
Bruks? Med høøøøg nase?
Det kjennes som om me uansett vil ha ekstra utfordringar i alt eg har lyst me skal prøve oss på, og det enklaste blir å halde seg heime og knapt vise oss ute blant folk og dyr.

I tillegg har me vore på tur i lag med Jesper, og det gjekk heller ikkje problemfritt føre seg. Emil måtte fleire gonger gå i band pga uakseptabel oppførsel, og eg blei så uendelig skuffa over akkurat det. Forrige gong Jesper og Emil gjekk tur i lag, gjekk det så finfint! Men det er jo snart eit år sidan nå..
Emil sin generelle oppførsel tar eg nok litt for personleg, men det trur eg mange hundeeigarar gjer, så eg er nok ikkje åleine der. Eg skulle meir enn gjerne klart å distansere meg meir, men tvilar på at det er mogleg for meg.

Ayla

Ayla har funne seg ein skatt å passe på. Og det er ingen som ser den, er det vel?


Ayla har sidan nyttår vore ustabil i matlysta på morgonen, ein periode såg det derimot ut til at ho fekk matlysta tilbake for fullt. Nå er ho ulysten på frukost igjen, og eg syns også eg merkar at ho har blitt tynnare i låra, og ligg mykje meir i ro enn ho har gjort på lenge. Ho får Trocoxil for smertene, og desse ser ut til å ha mista effekten no. Dermed trur eg ikkje det blir så frykteleg lenge til me må ta farvel med henne, og dette ligg tungt på sjela mi for tida. Ayla er heilt spesiell for meg, og eg gruer meg ufattelig til at ho ikkje lenger er her… Eg veit jo kva eg må gjennom, har vore der før, liksom, men dette kjem eg aldri å venne meg til.. :-(

Nokre dagar er heilt klart svært gode for henne, men så har ho dagar der ho har vondt for å reise seg, og ho klarer ikkje lenger bli med på ganske korte turar. Det vil seie, ho klarer det, men får tydeleg vondt etterpå. På sjølve turen kosar ho seg og går og snusar og markerer og er seg sjølv, men det merkes godt når ho skal inn i bilen att.

Huff.. eg får klump i halsen bare av å skrive dette..

Vel, dette var altså noko heilt anna enn ein godværsblogg. Heilt i mi ånd. Hundehald ( i alle fall for meg) er ikkje berre rosenraudt, men kanskje det blir det ein gong i framtida?

Tida går, og det gjer vinteren også.

Det er på tide med eit blogginnlegg igjen, men det at eg ikkje blogger, betyr ikkje at me ikkje trener. For det gjer me.

Den siste tida har eg forsøkt å endra at han går så langt framme under FVF når han forventer ball som belønning. Og nå begynner det endeleg å gi resultater! Eg trener også på at han skal jobbe lenger og lenger før belønning, og så har venstrevendingane endeleg løysna for oss.

Tidlegare har eg haldt venstrefoten i ro medan eg har sving over høgrefoten, slik eg gjorde under bakpartskontroll på kloss, og då har han hatt tendenser til å setje seg lynkjapt akkurat i svingen.
Heilt tilfeldig forsøkte eg å bruke venstrefoten til å starte svingen med, og då sette han seg ikkje! Dermed ser dei også mykje finare ut no.

Ellers har det enten vore mykje snø eller veldig glatt dei par siste månadane, og då er det ikkje SÅ enkelt å trimme den gule sprinteren min. Han har fått springe og herje MYKJE i snøen, og jobba mykje med musklane sine, sjølv om det ikkje har blitt like mykje langdistanse som tidlegare i haust. Så om det er musklar eller fett, det veit eg ikkje, men han har lagt på seg nesten to kilo sidan sist eg vog han. Nå er han 31,5. Eg syns han har blitt meir muskuløs framme, og at han har fått ein voksnare kropp, så sannsynligvis er det musklar. Me seier det ;-)

Ayla går det så som så med. Ho har mista matlysta, og eter dårleg for tida. Ho eter godt på kvelden, men på morgonen vil ho ikkje lenger ha hundemat. Ho kan til nøds tygge på ei skive med leverpostei, men kjem skiva utan leverpostei, lar ho heller Emil få den.
Humøret ellers er det ingenting å seie på, og blir med på lufteturar rundt huset, leiker godt i lag med Emil, og har full kontroll på at kattane ikkje herjer på golvet i tide og utide.

Me har hatt besøk av Olaug og gjengen (Lea, Mimi, og Thassie), men der kræsja kjemien, og det blei ingen kontakt mellom dei under besøket. Det gjekk greit likevel, og Ayla blei ekstatisk då ho skjønte at det var Olaug og Lea som kom! Ho peip og kvein og visste ikkje kor ho skulle gjer av seg! Emil murra ingenting til Lea denne gongen, slik han gjorde sist dei to traff kvarandre, og det gjorde meg veldig letta.
Han fekk bli med oss på skitur til bakketoppen der me tente bål og grilla pølser.

Nå nyleg hadde me besøk av Carita og Oliver, og eg frykta veldig at Emil skulle vera pubertal og hormonell og ikkje tåle trynet av Oliver, men alle mine frykter blei heldigvis gjort til skamme, og tvert i mot takla han det heilt fantastisk! Dei omgjekk kvarandre som om dei var vakse opp i lag, og Emil viste STORT tålmod med besøket, det skal han ha

Og så har Emil fått seg heimesydd dekken med pønt på! Han syns det er heilt greit å ha det på, sjølv om det nok kunne vore eit lite hakk større.

Nå går det endelig an å gå et stykke innover vegen her igjen, og det måtte nyttas til fulle i dag då sola kikka fram innimellom regnbygene.


Det gjekk bittelitt hard for seg, så nå kan eg seie at eg har blitt bitt til blods av min eigen hund:

 

På søndag skal me til Sørlandets Hundehall og trene litt strukturert igjen, og det kan jo bli spennande… Enten går det greit (mest sannsynlig gjer det det), eller så får eg litt fleire ting å trene på. Me har aldri trent innandørs i ein slik hall før, berre på lageret til Vetle, så det blir noko nytt uansett. Det kjem sikkert eit blogginnlegg ganske kjapt etter søndag, tipper eg. :-)

Diverse om diverse.

Oy, nå er det lenge sidan eg har blogga! Halvannan månad sidan sist, og då var det kennelhoste eg skreiv om.

Ei kennelhoste som forøvrig sat i lenger enn eg først trudde den skulle gjer! For først blei dei hostefrie, begge to, og så etter nokre dagar utan hoste, starta dei å få bevege seg litt igjen. Då kom hosten tilbake, og me måtte bl.a avlyse tur i lag med Kairos. Nokre dagar til med sporadisk harking, og så gjekk det over. Dagar og veker gjekk, me har starta oppussing av eit rom i kjellaren som skal ende opp som mitt hobbyrom, og eg har brukt ein god del tid på å planlegge det. Eg har sagt at eg vil jobbe mest mogleg sjølv, men at Vetle nok må trø til som muskelkraft.
Det går seint, for håndledda mine er ikkje glad i harde påkjenningar.

Torsdag som var, var det sju veker sidan sist Emil hadde sett andre hundar enn Ayla, og då pakka eg med meg diverse snaddergobitar og RÅ vom og hundemat og køyrde ned til Vennesla Hundeklubb sitt område for å trene i lag med ei nyoppstarta lydighetsgruppe der. Eg forventa vel ikkje all verda av Emil denne kvelden, men han likte VELDIG godt V&H! Den viste seg faktisk å vera to hakk meir stas enn det som tidlegare har vore den ubestridte einer i heimen her; nemlig hans eigen oppbløytte hundemat. Då eg tok fram V&H, slutta alt anna enn Emil og meg å eksistere.

Under kvelden trente eg utan band på FVF, stå under marsj, innkalling, fellesdekk MELLOM TO HUNDAR(!!), og bare vera roleg og sjå på dei andre hundane (viktig trening, det også).
Under fellesdekken låg han mellom ein schæfer og ein spaniel, og det kom litt lyd mot schæferen. Eg stod jo ikkje lenger vekke enn at eg hadde FULL kontroll på han, så då gjekk eg berre eit lite steg mot han til han såg på meg og så gjekk eg tilbake igjen. Eg vågde til og med å sleppe bandet nokre sekunder!! Juhu!!

EIt par gonger murra han litt, men ingen bjeff denne kvelden.  Og allereie då bestemte eg meg for at eg ville opp til Øvrebø på søndagen og trene i nærleiken av dei som skulle gå Sørlandsappellen der. Med 39  påmeldte ville det sikkert bli litt av kvart.

Som gjort, så tenkt, så eg pakka V&H igjen og tvingte med meg Vetle opp som (film)fotograf. Lokka med hundeklubben sine snaddervafler og ein kopp kaffe, og då var han ikkje så veldig vanskeleg å be med…


Begge to konsentrerte på veg mot LP ringane.



Litt stå under marsj trening medan eg jobber Emil litt ned i stressnivå. Me har framleis ikkje kome bort til LP ringane.



Det kom fleire hundar ut på grasbanen, så me blei ståande der ei stund før me bevegde oss mot LP ringane.



Me har vore heilt borte ved ringane, og ikkje forstyrra nokon, og her har me fått oss vafler og brus og kaffe og kakao i kiosken. Vennesla Hundeklubb har heilt FANTASTISKE vafler!! Nam!!



Gul ball er for tida det som er enklast å belønne med når eg vågar å sleppe bandet. Her er me eigentleg på veg bort til bilen igjen.


Hohoi, som det går!

Den aller første sekvensen i denne snutten viser tydeleg humøret til Ayla for tida. Ho er rett og slett blitt litt fantete! Rampete og full av f… , faktisk. We like it alot!!!!
Ho har ikkje fått smertestillande sidan starten av oktober, og får bli med på lenger og lenger turar, leite i skogen etter ballar, og også springe ut på myra og leite der også. Alt i hennar tempo, så klart. Eg presser henne ikkje, men hindrar henne MINIMALT. Sjølv om det ikkje såg slik ut i fjor, så kan det faktisk hende at ho ikkje har det så travelt med å takke for seg Juhuuu!!!

Kennelhoste i heimen.

Jepp, då har me kennelhoste i heimen. Dette er Ayla sin andre gong, og Emil sin første.

Smitten skjedde på runderingskurs, og det var ikkje direkte smitte. Kildehunden som var sjuk helste ikkje på Emil, men eg var figurant for hunden, og eigaren til hunden var figurant for Emil. Altså skjedde smitten via leiker og hender. SÅ smittsomt er kennelhoste!

7-8 dagar etter han vart utsatt for smitte, byrja han å hoste, og Ayla starta tre dagar etter det igjen. Inkubasjonstida er ulik frå hund til hund, nemlig, og smittefaren er størst tre dagar før utbrot. Kildehunden starta å hoste tirsdagen etter kurset.

Heldigvis rapporterer eigaren av kildehunden at det er ein mild variant av sjukdommen, noko eg er særs glad for då korkje Emil eller Ayla har oppdaterte vaksiner i år.

Her er ein liten filmsnutt av korleis dei høyres ut når eg står opp om morgonen. Emil har hatt det i fire dagar, og Ayla to.

AD resultat.

Følgande stod å lese på Dogweb i går:








Først tok eg det ganske tungt, og må nok innrømme at eg tok denne nyheten ganske hardt, og la ut melding om dette på facebook. Umiddelbart ramla det inn meldingar og oppmuntringar om at dette ville han sannsynligvis ikkje merke noko til, og at det var mange hundar som var veldig aktive og som hadde alvorlegare grad enn Emil og dei fungerte fint utan halting eller problemer. Heldigvis rakk eg ikkje å begrave med i dystre framtidsutsikter før desse meldingane nådde inn der dei skulle. Og det er eg utruleg takknemlig for!!


I dag kom mailen frå NKK, og der står det at det er berre i venstre alboge at artrosen er. Det betyr jo at høgre er fri, det då  :-)

Vidare står det at “Vanligvis vil en hund med svak grad av albueleddsartrose ikke få problemer med halthet. Hunden kan brukes til alle aktiviteter. Det er viktig at den får jevnlig mosjon og at den ikke blir for tykk.”

Der er nok ingen umiddelbar fare for at Emil skal “bli for tykk”, eller at han ikkje skal få jevnlig mosjon, han som omtrent ikkje er i stand til å gå roleg anna enn når han skal snike seg inn på kjøkkenet for å stjele kattemat frå bordet.

Sett bort frå det, er det sol og sommar ved Ydstetjønn i dag. Armen er framleis til tider vond, me skal så plen i dag, svigermor syr ny hundepute til Ayla og Emil, og eg dansar på altanen midt i sola og syng så høgt eg kan i lag med Dr. Hook som flommer ut or altandøra.


Dette fulgte med diagnosen:

ALBUELEDDSARTROSE
Artrose er betegnelse på kroniske forandringer som utvikles i og rundt et ledd som følge av skjev belastning. Forandringene består hovedsakelig i nedsliting av leddbrusk, fortykkelse av leddkapsel, beinpåleiringer (forkalkninger) i leddkapseltilheftingen rundt leddet og uregelmessig knokkelstruktur under leddbrusken.

Blant mange hurtigvoksende raser opptrer forskjellige former for vekstforstyrrelser som fører til artrose i albueleddet. Dette kan være brusk- løsning (osteochondrose), sprekkdannelser og løse biter, ufullstendig lukking av vekstplater og inkongruens.

Albueleddsdysplasi er en fellesbetegnelse som blir brukt på primær- lidelsene. De primære forandringene sitter i de fleste tilfellene inne i leddet og de er derfor vanskelige å synliggjøre på et vanlig røntgenbilde. Undersøkelser har vist at det er stor sammenheng mellom disse primærlidelsene og utvikling av artrose. Artrose kommer fram på røntgenbilder. Det er derfor artrosegraden bedømmes ved røntgen- undersøkelsen.

Det er vist innen flere raser at utvikling av artroser er arvelig disponert, og at avkom etter foreldre som er fri for albueleddsartrose halter sjeldnere, og får mindre utvikling av artrose enn avkom etter foreldredyr som har forandringer.

Artrosegraden bedømmes som svak grad, middels grad og sterk grad av albueleddsartrose. Svak grad gir sjelden halthet, middels grad og sterk grad artrose fører ofte til halthetsproblemer i perioder, men mange hunder lever et normalt liv med middels og sterk grad. Det er viktig med jevn mosjon slik at leddene holdes i bevegelse og muskulaturen bygges opp og vedlikeholdes. I
perioder med halthet bør hunden holdes i ro i kortere tid før gradvis opptrening startes. Det kan være aktuelt å gi smertestillende medikamenter i disse periodene. Kontakt din veterinær dersom du trenger hjelp.

Gode nyheter i fleng

Tida går fort, og den siste veka har det skjedd mykje.

Torsdag var me på Sørlandets Dyreklinikk og røntga Emil sine hofter og albogar. Det gjekk forholdsvis greit, han stressa jo akkurat slik me forventa. Men inne hjå veterinæren lot han dyrlegen undersøke han der ho trengte, og var roleg og flink då han fekk “I don’t care” sprøyta. Me blei der til han sovna, og så gjekk me ut i bilen og venta. Vetle var med, både pga armen min, og fordi han hadde ferieveke.

Då me blei ropt inn så me kunne sitje med Emil medan han vakna, var det ein særdeles trøytt og søvnig liten kar som låg på golvet der inne. Det tok ei stund før han vakna såpass til at han klarte å gå ut. Det som var så rart, var at sidan han hadde fått såpass med dop, var ALT av musklar og hud laust på han. Han hadde til og med svai i ryggen, og det slo meg kor lik Joey han eigentleg er.. På lang avstand var det skummelt kor mykje han likna… og eg fekk klump i halsen…

Emil sjangla framleis då me kom heim, og det var ikkje før på kvelden at han livna skikkelig til igjen.

-----

Lørdag hadde eg avtalt med Marit og Vinja at me skulle trene i lag på hundeklubben sitt område. Det er lenge sidan eg har trent i lag med nokon nå, eg har hatt for mykje vondt i armen til å kunne halde Emil eller leike med han, eller gå noko særleg. Eg merka godt på Emil at de er lenge sidan sist, for han både busta, brumla og sang litt opera då me gjekk ned på grusbanen der.

Etterkvart roa det seg, og me fekk trent bittelitt på det å vera i nærleiken av ein annan hund utan å klikke totalt, FVF, ankomme eit skilt utan å springe rundt det, tannvisning og eit par andre ting som eg ikkje hugsar.

-----

Søndag fekk eg mail om at eg hadde bestått dommarprøven, og at eg nå kan smykke meg med tittelen Dommar i Rally-lydighet! Og kan tru eg blei glad!! Nå er det berre å setje i gong med å planlegge stevner til hausten, både enkle og doble, og i helger  på dagtid. Herleg!!

-----

Mondag hadde eg avtalt med  Marit igjen, då skulle me inn i enden av vegen ved huset her og eg skulle setje opp ein Klasse 2 bane til henne. Dei skal nemleg til hundefestivalen i Sandefjord og gå konkurranse der nå i helga, så ho ville gjerne få trent litt, forståeleg nok.
Eg hadde med Emil denne dagen også, men hadde ikkje planlagt treninga, så det blei stort sett berre tull og fjas.

Denne dagen hadde me dessutan leigd oss minigravemaskin for å få jevna ut jorda på plenen, så medan me var innover og trente, fekk Vetle jobba heilt uforstyrra med å klargjere for plen.

-----

Onsdag leigde me oss ein hengar og var nede og henta over 4 kubikk med hestekompost hjå han som var her og leverte jorda. Han tilbaud oss gratis kompost, og slikt seier jo ikkje me nei til    ;-)

-----

I dag kom resultatet på HD bildene:

Kneppinga i hofta er altså ikkje HD!! Han er pinadø HD fri!! Eg har ein HD fri hund!! Det var ikkje B eingong, det var A!!
Då eg sjekka for tjuande gongen i dag, og resultatet brått stod der, juuuubla eg høgt, og Vetle kom farande ut or badet for å sjå kva som var gale .Gledestårene stod allereie i augene mine, og han var heilt sikker på at eg hadde skada meg på eit eller anna vis. Eg fekk ikkje fram eit ord, eg var så glad og rørt og sånt, men då eg endeleg fekk stotra fram at Emil hadde A hofter, så gliste han også frå øyre til øyre.
Albogane må eg vente på, så eg får håpe at eg ser same bokstaven der    :-)

 

Og i dag var eg hjå frisøren og blei like fantastisk fornøydd som sist eg var der!

 

I morgon kjem Carita og Oliver på besøk, og det gledar eg med storleg til! Eg er spent på korleis det går mellom Ollifanten og svensken… ehm… han er jo ikkje svensk lenger, han er jo norsk.. skal eg kalle han svorsken då?

Ellers går det veldig langsomt framover med armen min. Det er framleis mange ting som gjer fryktelig vondt, og nå er det fire veker sidan det skjedde. Om ti dagar skal eg ta av gipsen for å sjå skikkeleg om bruddet har grodd slik det skal.

Då kjem eg ikkje på meir å fortelje, men nevnte eg at Emil har A hofter?????   *gliiiiiis*

Oppdatering etter veterinærbesøk. Calcinosis Cutis.

Mondag var det tid for nytt veterinærbesøk igjen med Ayla. Eg gleda meg nesten litt, for eg syns det hadde stagnert litt dei siste dagane. Det syns veterinæren også, og me trappa ned bittelitt på antibiotikadosen og fant ut at ho skulle slutte heilt på kortisonen.

Tirsdag datt motet igjen, for då såg ho slik ut i nakken då eg stod opp på morgonen:

Eg syns også at eg merker at ho klør meir no etter at me har trappa ned og nå slutta på kortisonen, så eg må passe på henne heile tida så ho ikkje skal falle for fristelsen å klø seg i nakken med bakbeina. Mot halen er det dessutan kome så langt no at ho når det med munnen, så eg hopper opp kvar gong eg høyrer lydar som kan minne om hund som klør seg. Oftast er det Emil, faktisk, og sjølv om eg sit og SER på at han starter å klø seg, er første tanken min at "Nei, det må han ikkje!". Han får jo sjølvsagt lov, men så innstilt er eg på å avbryte kløing, altså.

Eg må ha med begge hundane overalt kor eg ferdas, og våger ikkje setje Ayla åleine utan oppsyn. På mondag og tysdag MÅTTE eg eit par timar fordi bilane skulle på EU kontroll. Då ga eg Ayla den lilla dingsen som såvidt synes på nederste biletet, og putta makrell i tomat inni.  Den lilla dingsen der har ho forresten hatt i fem år, og den er like heil! Etter FEM år med ivrig bruk av ein ROTTWEILER!! Ingen kongar eller andre leiketøy har haldt så lenge, faktisk!

Calcinosis Cutis to veker seinare.

Då har det gått to veker sidan forrige oppdatering angåande tilstanden til Ayla, og dermatologen fekk rett; Det har blitt verre. Eg har måttet barbere endå meir pels bakover mot halen, og nedover på begge sider. Området med puss har blitt større, og nakken ser også verre ut. Området har begynt å bevege seg nedover beina hennar, og utover halen.

Slik ser det ut no:

Per i dag får ho MalAcetic balsamspray kvar morgon, og Dolobene Gel kvar kveld. I tillegg blir ho shamponert tredjekvar dag. Desse dagane bruker me ei god stund på badet, fordi såra på halsen blir oppbløytt og difor får eg fjerna dei mjuke skorpene. Elles rører eg dei ikkje, for då begynner det berre å blø.
Dermatologen skreiv også i mail til meg at Ayla nok ikkje har vondt, og det stemmer ganske sikkert. Ho forsøker sjeldan å klø seg på såra, og er framleis i godt humør. Då er det verre med meg... Eg kjenner eg er lei no. Eg seier til meg sjølv heile tida at det vil bli betre, og at ho SKAL bli verre først, men det kjennes tungt likevel.

For dersom ho skal få sånt kvitt puss overalt kor ho er rød, har me endå to-tre veker att før det kan bli betring. Usj, altså...

Calcinosis Cutis, eller forkalkning i huden.

I dag var det tid for dyrlegetime med Ayla igjen angåande desse betente hårsekkene hennar. Sjølv etter antibiotikakuren starta har området blitt større, og eg har generelt sett liten eller ingen bedring.

Ikkje ein einaste gong har eg sett Ayla vise teikn på smerter under denne tida, til tross for at  dette MÅ gjera vondt. Ho er i kronisk godt humør, har god apetitt, og går på do som vanleg. Eg fiklar minst mogleg med det, fordi eg veit at det jo gjer vondt sjølv om ho ikkje viser det til oss.

Når eg lar fingrane gli gjennom pelsen, er hårbotnen full av harde klumpar av puss som har kome opp or huden. Desse er brungule av farge, og setter seg heilt nederst på hårstrået. Nokre stader har huda sprekt, og det har kome litt blod. På halsen og nakken er huda ekstra tjukk, her er det i tillegg eit par sår (fordi ho har klødd seg eit par gonger), og over stort sett heile ryggen ligger den i folder. Som hos ein Shar-Pei, nesten.

Huden skulle eigentleg vore heilt glatt og jevnt farga her. I staden ligg den altså i folder og er rød og bleik og hoven og veldig lite elastisk.

Hjå dyrlegen i dag blei diagnosen "Betente hårsekker" oppgradert til noko som heiter Calcinosis Cutis, eller forkalkning i huden. Dette kan skje av ulike årsaker, og dei vanlegaste er:

* Kreft (ulike stader i kroppen, bl.a nyrene)
* Cushings Syndrom
* Langvarig bruk av - og dermed for mykje - kortison

Det som forhåpentligvis er årsaka til at Ayla har fått dette her, er det siste punktet. Og det som skjer, er at kortisonen trekker ut kalk av beina, forklarte dyrlegen, og presser det ut gjennom huden. Det høyres nesten om som ein sci-fi film, syns eg..

Ayla blei dopa ned i dag, og dyrlegen tok biopsi tre stader. Dette skal sendas til England for analyse, og så vil svaret kome om ei veke, sånn omtrent.
Vidare skal ho gå av kortisonen, med nedtrapping over ei veke. Me skal fortsetje med shamponering og balsamspray, og i tillegg skal ho få ei salve/gele som heiter Dolobene gel. Balsamen og geleen skal smørast på kvar dag.

Det vil likevel ta seks til åtte veker før ho får normalisert hudoverflate.

Sånn ser det ut når ho står oppreist og er barbert. Det skulle vore glatt, og ikkje folder.

Dette er midt mellom skuldrene hennar og nakken, der huda er tjukkast. Tipper den kan vera opptil 2 cm på det tjukkaste her.

 

Sjølv om seks til åtte veker er lang tid, kjentes det ikkje fullt så tungt ut å få vite det som eg hadde frykta. Kvifor? Fordi eg syns det er betre å vite at dette kjem til å ta tid. I byrjinga sa dyrlegen at eg ville sjå betring innan ei veke, og når eg ikkje gjorde det, så skulle me bruke spray i tillegg. SÅ ville eg sjå betring innan ei veke. Når eg heller ikkje DÅ såg betring, fekk ho antibiotika, og då ville eg sjå betring innan to veker. Eg spurte til og med om det kunne vera noko anna, sidan behandlinga ikkje fungerte, men fekk beskjed om at det VAR betente hårsekker likevel.

Då eg i dag fekk vite seks til åtte veker, og ei heilt anna diagnose, ga det meg ei heilt anna ro i kroppen. Nå veit eg det vil ta lang tid. Eg veit kor lang tid det kan ta, og kjenner meg også tryggare på at dette er rett diagnose.

Langt inn i hjarta mitt går eg og undrar på om det vil vera verdt å dra henne gjennom denne prosessen. Om eg i ettertid vil tenke at me like gjerne kunne latt henne sleppe då me fekk vite kva dette eigentleg var. Dyrlegen rådførte seg nemlig med ein spesialist i dermatologi hos hund, og denne kunne fortelje at det ville bli verre før det blei betre. Eg tykkjer det er ille nok som det er, og gruer fælt for kor ille det kan bli om det skal bli verre.

Enn så lenge klør ho seg ikkje, og me håpar det vil vera slik etter at ho ikkje lenger får kortison også. Kortisonen kan virka kløestillande, nemlig, men sjukdomen klør ikkje alltid.

Kursplanar, snøvær og betente hårsekker.

Ja, då er altså mitt aller første rallykurs på gong her i Vennesla! Helga 29.4 - 1.5 blir det altså helgekurs i Rallylydighet på området til Vennesla Hundeklubb. Der har dei ei romslig hytte med kaffetraktar og strøm og toalett og greier, og god plass til å halde rallykurs på! Eg har fått med meg Carita som assistentinstruktør, og det skal også bli kjekt!

Ellers  held me på å snø ned her for tida. Me hadde kome oss ned i 60 cm på flat mark - med god hjelp av mildt vær og litt regn, men nå dei siste dagane har det kome nye 30 cm snø i lag med masse vind, noko som gjer at me ikkje akkurat augnar håp om at vinteren skal sleppe taket heilt endå.

Men snø gir mulighet for tøffe bilete av hundane, og då særleg Ayla:

Når det gjeld dei betente hårsekkene til Ayla, så er dei ikkje betre. Eg shamponerer og sprayer og medisinerer henne utan at det ser ut til å ha nokon virkning i det heile. Eit par gonger har ho klødd seg på halsen, og begge gongene har det blitt store sår av det. Heldigvis er ho tålmodigheten sjølv, så det går fint å få stoppa blødningen og renska såra, og stelt henne på den måten eg vil. Eigentleg skulle ho fått klippa klørne sine omtrent nå, men då er eg redd at ein eventuell skade ved kløing vil bli endå større enn det vil bli med runde klør.
På biletet under er det veldig lett å sjå korleis huda på ryggen legg seg i bølger pga den er utvida av betennelsen. Her står ho til og med med hovudet nedover, og då burde i alle fall bølgene ha blitt glatta ut.

Betente hårsekker hos hund. (Superfisiell follikulitt)

Kva er det? Jo, det skal eg fortelje; det er noko dritt!

Ayla er enig med meg i dette, men bøker seier at "Den bakterielle infeksjonen i hårsekken fører til rødme, små, runde hevelser, skorper og flekkvis håravfall. En slik infeksjon har nesten alltid en underliggende årsak, og din veterinær vil starte letingen etter denne mens behandlingen med antibakteriell sjampo, balsam og medisiner pågår."

 
Området ho har betente hårsekker var først frå skuldrene og nedover ca 40 cm, to veker seinare er det frå halsen og nesten ned til halerota, så det har spredd seg ganske mykje.

Og den shamponeringen, den er berre noko me må gjennom. Der me budde før, gjekk Ayla rett inn i dusjen med halen opp og forventingsfullt uttrykk i ansiktet. Her me bur no har me dusjkabinett, og det var ikkje fullt så kjekt å gå inn då. Dei første gongene måtte eg hjelpe henne inn med overkroppen først og så bakparten. Dei to siste gongene har ho gått inn sjølv. Halen har kome lenger og lenger opp.

Når ho så er inne i dusjen, væter eg pelsen først, før eg tar på shampoen. Eg masserer den forsiktig ned til huden, og så skal den sitte i i 15 minutter. Derfor må Ayla gå ut av dusjen, legge seg på eit håndkle (helst utan å riste seg), og ligge der i eit kvarter. Når ho ligg der og ventar på at shampoen skal virke, må me jo finne på noko. Dei to første gongene leika me og koste me litt, men tredje gongen var ikkje det like stas lenger. I dag trente me på å ligge heilt i ro mens eg torturerte henne slik:

Me var til ny veterinærtime på fredag, og då blei det tatt skrapeprøvar av huda på ryggen.(Ayla låg heilt i ro og blei skrapt i huden og undersøkt av endå ein ny veterinær, uten så mykje som eit einaste lite knyst eller teikn til å reagere på nokon som helst måte).
Skrapetesten viste ikkje noko anna enn at det VAR betente hårsekker det var snakk om, men sidan det hadde spredd seg såpass, fekk me antibiotika i tillegg til shamponering og bruk av balsamspray.

Rallydommarkurs

Torsdags morgon stod eg opp tidleg for å pakke ut i bilen og rekke å shamponere Ayla før eg starta på køyreturen til Oslo og Nydalen Hotell. Sjølve turen var heilt udramatisk, men veldig lang. Eg er glad eg slapp å tenke på hundeluft i tillegg til å følge med på GPS dama mi og lydboka.

Og ved hjelp av GPS dama kom eg meg heilskinna fram til hotellet, og fekk installert meg på rommet. Gaaaanske så tacky innreda rom, syns eg. MEN eg bestilte enkeltrom via Coop Hotellkupp, og fekk dobbeltrom, så eg skal ikkje klage.

Fredagen var eg rundt og kjørte litt, bl.a for å finne bursdagsgave til niesa mi Elisabeth som nettopp har fylt heile TI år :-) Etter ein vellukka shoppingtur bar det tilbake til hotellet igjen før det var tid for årsmøte i Norsk Rallylydighet. Eg fant greit fram, og tolv medlemmer hadde møtt opp på Veitvet Bowling. Her blei det ein god del diskutering, avgjersler, og dessverre måtte eg gå før møtet var ferdig. Då hadde eg allereie vore ute og lagt på meir parkeringspenger, og var så stuptrøtt at eg faktisk ikkje var sikker på om eg ville klare turen tilbake til hotellet utan å sovne.

Lørdagen starta altså dommarkurset klokka ni, og i løpet av dagen gjekk me gjennom dommarmanualen, poengtrekk og diskar, baneteikning, og litt dømming. Det blei også mykje diskusjon, definering av kva som er kva, og jammen blei det pizza til lunsj! Luksus!! :-)
Då eg reiste heim, var det med ei ganske sterk kjensle av at eg eigentleg ikkje hadde noko på det kurset å gjera. Dei andre var så mykje flinkare enn meg til å sjå detaljer og kjente øvelsane betre, og eg hadde aldri så mykje som SETT ein Elitebane, eingong.
Vel attende på hotellrommet, leita eg difor opp ein haug med rallyfilmar og kikka gjennom dei for å øve meg litt. Heldigvis skriv dei fleste kor mange poeng dei fekk, sånn at eg hadde noko å samanlikne med.
Eg kikka blant andre på Ayla sine, og blei så utruleg lei meg! Eg såg ei frisk og rask Ayla som OSTE glede gjennom heile banen, og tenkte på kor urettferdig eg syns det er at ho har vonde korsbånd på begge bein! Ayla skulle vore ung og frisk og godt i gong med siste nappet til Eliteklasse Rally.
Uansett, eg fann ein del videoar som eg fekk prøvd meg på, i tillegg sat eg og forsøkte å pugge litt på forkortingane og nøyaktig kva som er trekk.

Det var luksus å vera innandørs, for ute var det KALDT!!



Været ute var sol og fint, men som sagt, veldig kaldt.

Baneteikning på høgt plan.

Søndagen gjekk me først gjennom resten av regelverket, tillegget til dommarmanualen og kritikkskjemaet før me skulle dømme fleire klasse 1 ekvipasjar. Det eg merka i dag, var at det hjalp VELDIG at det var kjende øvelsar, og at fordi eg ikkje hadde laga banen sjølv; briefte banen grundig først. Etterkvart som ekvipasjane gjekk, syns eg det gjekk betre og betre, og HELDIGVIS var det ikkje utelukkande superdrevne hundar som gjekk, og dermed fekk me erfart dei fleste trekka og nokre av DISKane.
Eit par øvelsar er ganske vanskelige å dømme, så nå når eg teiknar banane, har eg endå fleire momenter å hugse på. Ikkje berre skal eg gjera banen interessant å gå for ekvipasjane, men eg skal gjer det enklast mogleg for meg sjølv å dømme i tillegg. I allefall i starten.

Kursdagen var over klokka fire, og då hadde eg nærmare 34 mil framføre meg før eg kunne parkere bilen i innkjørsla og bli overfalt av ein overlykkelig Emil. Han hoppa inn i bilen og trippa over heile meg, og ville helst krype inn i meg, så glad var han! Eg har jo aldri vore vekke fra han i tre heile dagar, eg! :-)
Ayla kom også ruslande, og eg var veldig nysgjerrig på om huden oppå ryggen hadde blitt bedre etter to shamponeringar. Det var den ikkje, og eg syns nesten det hadde blitt meir. I tillegg har Legolas klart å skade seg, så han går rart og reiser ikkje opp halen. Fredag stod han ikkje på foten, så han har blitt betre, men han har vondt, han også. Då er det berre Emil som er frisk av dei tre dyra våre...

Inntrykka eg sit att med etter ei slik helg er mange. Først og fremst har eg fått meg planar og draumar. Draumane går ut på å skape eit rallymiljø i Vennesla likt det me fekk til i Stavanger før eg flytta, og så stelle i stand stevner, både her nede og der oppe. Kanskje til og med få besøk fra andre klubbar som ønsker å delta på stevnene våre :-) Og når eg er ferdig utdanna dommar, kan jo både eg og Ghita få konkurrere med eigne hundar.
Men, for å få til eit miljø her nede, må eg halde kurs, så nå har eg starta planlegging av helgekurs her nede. Om eit par år er eg kan hende i mål med draumane om rallymiljø :-) Eg drøymer ikkje smått, det skal eg ha! ;-)