Nå skal me ta tyren ved horna!

Ja, det har vore stille frå denne kanten ei stund, og det er rett og slett fordi eg har hatt fullstendig treningstrøtthet! Eg har rett og slett UTELUKKA kost med og gått turar og gjort alt anna i lag med Emil enn å trene veldig bevisst på rally eller lydighetsting. Me har kome langt i kickbiketreninga, så nå begynner han å blir skikkelig flink på å springe framføre sykkelen og halde bandet stramt. Eg kjenner meg nesten som ein skikkelig hundekjørar til tider!

Erfaringa frå Bø i mai førte meg ut i eit vakuum eg ikkje fekk meg ut or igjen, men nå har treningslysta sakte, en sikkert kome sigande tilbake. 

 

Eg og Emil har hatt oss ein alvorsprat om at nå skal me ta tyren ved horna og få ordna det som trengs ordnast, og har meldt oss på Fri Ved Fot kurs hos Amokk. Kurset går over ein dag i desember, og eg er nå full av håp og optimisme.

Eg gjekk difor ut i innkjørsla i dag og skulle sjå om eg kunne provosere fram atferda frå Bø: Henge etter i FVF, demping, sette panna bak kneet mitt, sprette bak meg og over på høgre sida for å sjå om eg har noko i handa, men det var ikkje tale om. Han gjekk kanonbra, utan band, og fulgte ALLE rørsler eg gjorde.

Så tenkte eg at kan hende det skjer fordi han har halsband og band på seg, men idag gjekk han fint med band på også. Eg veit ikkje heilt kva som får fram den atferda, men uansett skal det bli kjekt å gå på kurs igjen, sjølv om det berre er ein dag..

Og så ei lita oppsummering sidan sist.



I september var me på hytta og hadde med oss Smiley igjen. Han fekk prøve seg i sele og bånd, og det funka gullfint!

Emil fekk seg opptil fleire gjørmebad,


Eg fekk meg nytt favorittbilde av meg og Ayla…


Og nytt favorittbilde av oss tre, teke nedanfor hytta…


Emil støtta opp om Vetle som måtte ta oppvasken.


Me var på blåbærtur, alle saman.


Og Emil fekk bada litt i iskaldt fjellvatn.

I oktober var me ein tur innom trening ved hundeklubben igjen, og der blei eg pusha til å trene hinder med laus Emil medan to hundar befann seg i umiddelbar nærleik av oss. Skikkelig skummelt for meg, og eg var nesten kvalm medan eg trente, men Emil såg ikkje ut til å bry seg nevneverdig. I starten var han ikkje like intens i leikinga, men så kom det seg etterkvart.

På veg heim frå den treninga, fekk han damebesøk med seg i bilen.

Godværsbloggar er eg IKKJE!

Emil
Bloggen min handlar om hundhald på godt og vondt, og då må det vonde også få plass her.
Etter stevna i Bø der han oppførte seg så veldig annleis enn han gjer på trening, har eg tenkt og tenkt og tenkt på kva det kan skuldast. Eg veit ikkje om eg har kome fram til noko, men tankane har sveipa innom psyken til Emil. Er han rett og slett for sensitiv til å takle stevner?  Må eg gi opp slikt heilt med han også? Kan eg aldri konkurrere igjen?

Med dette i tankane heiv eg meg impulsivt med på ein bronsemerkeprøve. Det vil seie, eg utfordra Marit og Lotte og sa at om Marit meldte seg på, så skulle eg melde meg på også. Marit så gjorde, og då måtte eg også delta.

Øvelsane i bronsemerket er: Tannvisning, Lineføring, Stå under marsj, Dekk fra holdt, Innkalling, Enkeltdekk 1 min og Heilhetsintrykk.
Eg testa litt her heime, og alt sat som det skulle, bortsett frå Enkeltdekken. Det trente me på til han kunne ligge i over 1 1/2 minutt. Dermed var me klare.

Prøven skulle haldast på området til Vennesla Hundeklubb, og der har me jo trent uallige gonger, så eg visste han ville gjera det supert denne dagen!

Difor var eg heilt uførebudd på at han skulle lime nasen i bakken og knapt løfte den før han skulle inn i bilen igjen.
På mirakuløst vis fekk me 10 på tannvisning, 8 på lineføring, 10 på stå under marsj, 8 på dekk fra holdt, 10 på innkalling, og 10 på heilhetsinntrykk.
Når det gjaldt 1 minutt enkeltdekk, låg han greit i 40 sekunder før han reiste seg og gjekk bort til ein snuseflekk eg IKKJE er i tvil om var frå ei tispe i løp. Han hakka tenner og sikla og var heilt vekke etterpå. Eg fekk ny sjanse, men han låg knapt tretti sekunder før han reiste seg igjen. Eg fekk til og med ein tredje sjanse, og fekk legge han ein annan plass, men heller ikkje det hjalp. Han hang seg HEILT opp i den eine flekken, og ville bort dit og snuuuuse meir.

Her er filmen, på godt og vondt, og eg ser jo nå i ettertid at ikkje alt er like ille som det føltes, men eg skjemmes litt over ein del av innhaldet..

Først tenkte eg pytt pytt, men seinare havna eg lenger og lenger ned i kjellaren. Blir han verkeleg SÅ berørt og utafor av den minste ting? Taklar han ikkje ein så forsiktig og hensynsfull konkurranse eingong? Publikum stod langt vekke, ingen andre hundar var ute,  kva ER det som plagar han så veldig?
Og så var eg skikkelig urettferdig og samanlikna han med Ayla når ho var frisk. Ho kunne arbeide KOR DET MÅTTE VERA, og lot seg sjeldan affisere av omgivnadane. Ho var klistra til meg og konsentrert som fy, og det har ikkje Emil vore i nærheten av dei gongene me har konkurrert til nå.

Me fekk tilbod om å prøve på ny, etter at alle dei andre hundane hadde gått, og eg misforstod og trudde eg fekk tilbod om ny enkeltdekk. Då misforståinga blei oppklart, kokte det så i hovudet mitt at eg ikkje fekk summa meg til å trekke meg. Denne gongen gjekk det endå dårlegare, og då enkeltdekken kom, låg han i nye 40 sekunder før han reiste seg. Ting funka altså ikkje no heller, og han fekk gå i bilen.

På veg heim, ramla ein mogleg årsak inn i hovudet mitt. Dei siste par vekene har me trent på stå fra dekk, og eg held på å legge kommando på det. Den siste veka før prøven trente eg ikkje på dette, men det er mykje mogleg at det er dette Emil trudde han skulle gjera.

Eg veit ikkje kva eg skal gjera no. Han har hatt det kjipt på tre konkurransar, og eg veit ikkje om eg heilt har trua på at han vil kjenne det annleis seinare, heller.
Har eg to hundar eg ikkje kan konkurrere med no? Kva anna kan me finne på, Emil og eg? Agility? Med svak grad AA i venstre alboge?
Bruks? Med høøøøg nase?
Det kjennes som om me uansett vil ha ekstra utfordringar i alt eg har lyst me skal prøve oss på, og det enklaste blir å halde seg heime og knapt vise oss ute blant folk og dyr.

I tillegg har me vore på tur i lag med Jesper, og det gjekk heller ikkje problemfritt føre seg. Emil måtte fleire gonger gå i band pga uakseptabel oppførsel, og eg blei så uendelig skuffa over akkurat det. Forrige gong Jesper og Emil gjekk tur i lag, gjekk det så finfint! Men det er jo snart eit år sidan nå..
Emil sin generelle oppførsel tar eg nok litt for personleg, men det trur eg mange hundeeigarar gjer, så eg er nok ikkje åleine der. Eg skulle meir enn gjerne klart å distansere meg meir, men tvilar på at det er mogleg for meg.

Ayla

Ayla har funne seg ein skatt å passe på. Og det er ingen som ser den, er det vel?


Ayla har sidan nyttår vore ustabil i matlysta på morgonen, ein periode såg det derimot ut til at ho fekk matlysta tilbake for fullt. Nå er ho ulysten på frukost igjen, og eg syns også eg merkar at ho har blitt tynnare i låra, og ligg mykje meir i ro enn ho har gjort på lenge. Ho får Trocoxil for smertene, og desse ser ut til å ha mista effekten no. Dermed trur eg ikkje det blir så frykteleg lenge til me må ta farvel med henne, og dette ligg tungt på sjela mi for tida. Ayla er heilt spesiell for meg, og eg gruer meg ufattelig til at ho ikkje lenger er her… Eg veit jo kva eg må gjennom, har vore der før, liksom, men dette kjem eg aldri å venne meg til.. :-(

Nokre dagar er heilt klart svært gode for henne, men så har ho dagar der ho har vondt for å reise seg, og ho klarer ikkje lenger bli med på ganske korte turar. Det vil seie, ho klarer det, men får tydeleg vondt etterpå. På sjølve turen kosar ho seg og går og snusar og markerer og er seg sjølv, men det merkes godt når ho skal inn i bilen att.

Huff.. eg får klump i halsen bare av å skrive dette..

Vel, dette var altså noko heilt anna enn ein godværsblogg. Heilt i mi ånd. Hundehald ( i alle fall for meg) er ikkje berre rosenraudt, men kanskje det blir det ein gong i framtida?

LP trening på klubben

I kveld var det duka for trening blant folk og hundar igjen, denne gongen ved klubbområdet. Eg var fast bestemt på å ta med meg Mr. Wonderful i dag, og håpte at dei andre blei heime.

Då me kom ned dit, hadde folk begynt å komme, og eg tenkte at “Jippi, så får eg trent på det også!”, sjølv om eg eigentleg hadde håpa på å vera først.

Eg mista han i bakken med ein gong, men jobba hardt med å halde ørlite fokus, i det minste. Han skrapte nærmast av meg kjøtet på fingrane, så eg måtte hive godbitane på bakken. Det funka greit, det også.. Då han såg dei andre hundane, dukka Mr. Brumlebasse opp for ei lita stund, men han reiste visst heim igjen for resten av kvelden. Dermed var det berre eg og Mr. Wonderful  igjen som skulle trene.

Eg satte opp buret, og putta Emil inni, og hadde tre-fire burlek repetisjonar før me begynte å trene. Eg hadde spurt Inger om hjelp til kommandering på ei kort kjede, og akkurat då me var ferdige med burleken vår, hadde ho mulighet til å kommandere. Eg ville ha lineføring, stå under marsj, og dekk fra holdt.

Lineføringa gjekk over all forventning, og me seilte oss gjennom vendingar i spring marsj og sakte marsj og holdtar og vendingar og transportetappar. Ikkje ein gong følte eg at eg mista fokuset hans!
Så var det stå under marsj, og her blei det plutselig litt sirup og rusling etter at kommandoen kom. Han stod fint i ro då eg returnerte, men eg valde å ta to-tre repetisjonar til, og det kom seg etterkvart. Men noko å trene på. Fekk dessutan tilbakemelding om at han tripper litt etter at han har stoppa.. Eg trur det er det same som han gjer når eg går frå i sitt også..

Dekk fra holdt var også treig, og det brukar den ikkje vera når me trener for oss sjølve. Han blir nok litt berørt av at det står framandfolk og ser på, men det er jo fort gjort å jobbe med, har eg bestemt meg for.

Vidare utover kvelden trente me på Ruta (som han ser ut til å ha gløymt ut litt), stå under marsj, dekk fra holdt, innkalling, burleker, og  å sitje ute av buret og sjå på dei andre hundane på avstand.
Etter halvannan time var eg heilt gåen i toppen, sjølv om Emil nok kunne trent endå lenger.

Kjensla etter kvelden er framleis god, og i kveld føltes det heilt annleis då han stressbrumla i starten. I staden for at eg fekk vond klump i magen, klarte eg å tenke at han snart ville roe seg og gi meg fokus igjen, og at for kvar gong me er ute på slikt som dette, vil han bli flinkare til å takle det. Tidlegare har nok tankane gått i dei banar at me aldri kjem oss i mål, men slik kjennes det ikkje nå! :-)

Framover MÅ eg konsentrere treninga om at han får til å sitje og stå i ro, men eg ANER ikkje korleis eg skal få til det!

Kveldens nedtur… kom ikkje!

Trening i Sørlandets Hundehall

Søndag var dagen då Emil skulle inn i ein treningshall for første gong i sitt liv. Ein gong måtte jo bli den første, og nå var tida komen.

Då me kom fram klokka to, var allereie Marit og Bjørne (mannen til Marit) og Lotte der, og medan me stod og venta på at kurset skulle slutte og me kunne inn og trene, kom ein hund me har vore på kurs i lag med tidlegare ein gong. Denne hunden hadde Emil særs dårleg kjemi med, så mine forhåpningar om produktiv trening falt i grus temmeleg kjapt.

Eg MÅTTE berre bort og helse på den skjønne kvalpen Siv passar for tida… smeeeelt!!

 

Inni ein hall er det trass alt begrensa kor langt vekk ein kan gå frå det som forstyrrer.

Eg gjekk først inn med alt utstyret, og sat meg ned med ein kopp te for å mote meg opp til å hente inn Emil. Til slutt blei eg overtalt av både meg sjølv og Bjørne om at det sikkert ville gå betre enn frykta.
Det første som skjedde då eg tok Emil ut or bilen, var at det kom UT eit par hundar frå hallen. Mister Brumlebasse dukka umiddelbart opp, og eg hadde nok mest lyst til å sette han i bilen igjen. MEN, eg trassa lystene og belønte han inn i hallen og fekk han inn i buret utan lyd.

 

Då det var vår tur til å trene, starta eg med leik, og han var 100% på nett med meg ABSOLUTT heile tida! Joda, han kikka seg rundt litt av og til, men han gløymte meg ikkje ut.

Eit par gonger murra han litt, og ein gong Lotte kom litt for nært buret, kom det EIT bjeff. Det var vel det av lyd han laga dei tre timane me var der.


Eg fekk trent på halvparten av det eg hadde håpa på, men var veldig fornøyd med det me fekk til.
Eg kunne åpne buret, gå på andre sida av hallen og rope han ut i leik, la bandet henge etter han og seinare også koble det heilt av, belønne med ballen og la han springe og hente den uten å vera redd for at han ikkje skulle komme rett til meg med den igjen, gå FVF mens Marit stod og heiv pipetennisballen forsiktig i veggen og Bjørne sat ved buret og laga lyd med ein annan pipetennisball. Det var enkelt for Emil til å begynne med når han berre HØYRDE pipinga, men då han fekk sjå at Bjørne hadde ballen, sprang han faktisk bort, klar til å ta i mot i tilfelle Bjørne skulle miste den ;-)  Etterpå trente me på nettopp dette, og då var han ikkje like enkel å lure, gitt. Emil, altså…

 

På veg heim stoppa me innom Tove ein kjapp tur, og denne gongen ville Emil starte på trappene heilt av seg sjølv. Han ramla ned halvveis oppe, men forsøkte igjen med friskt mot, tøffingen min! Og då han kom seg opp, fekk han kjeks av farmor, må vite, og det er ALLTID like stas!
Då det var på tide å reise derifrå, hadde han ein stil NEDOVER trappene eg aldri har sett maken til! Veldig synd eg ikkje fekk festa akkurat det til film, for gu’hjelpemegvel!

Alt i alt er eg veldig fornøyd med både trening og besøk, og får eg tilbud om å komme og trene igjen, så vil eg nok takke ja til det. Emil brydde seg veldig lite om at det blei bjeffa og leikt i resten av hallen, og eg merka ikkje NOKO til at han hadde lyst til å springe bort til nokon av dei andre hundane.

 

Tusen takk til Bjørne Jortveit for bildene!

Tida går, og det gjer vinteren også.

Det er på tide med eit blogginnlegg igjen, men det at eg ikkje blogger, betyr ikkje at me ikkje trener. For det gjer me.

Den siste tida har eg forsøkt å endra at han går så langt framme under FVF når han forventer ball som belønning. Og nå begynner det endeleg å gi resultater! Eg trener også på at han skal jobbe lenger og lenger før belønning, og så har venstrevendingane endeleg løysna for oss.

Tidlegare har eg haldt venstrefoten i ro medan eg har sving over høgrefoten, slik eg gjorde under bakpartskontroll på kloss, og då har han hatt tendenser til å setje seg lynkjapt akkurat i svingen.
Heilt tilfeldig forsøkte eg å bruke venstrefoten til å starte svingen med, og då sette han seg ikkje! Dermed ser dei også mykje finare ut no.

Ellers har det enten vore mykje snø eller veldig glatt dei par siste månadane, og då er det ikkje SÅ enkelt å trimme den gule sprinteren min. Han har fått springe og herje MYKJE i snøen, og jobba mykje med musklane sine, sjølv om det ikkje har blitt like mykje langdistanse som tidlegare i haust. Så om det er musklar eller fett, det veit eg ikkje, men han har lagt på seg nesten to kilo sidan sist eg vog han. Nå er han 31,5. Eg syns han har blitt meir muskuløs framme, og at han har fått ein voksnare kropp, så sannsynligvis er det musklar. Me seier det ;-)

Ayla går det så som så med. Ho har mista matlysta, og eter dårleg for tida. Ho eter godt på kvelden, men på morgonen vil ho ikkje lenger ha hundemat. Ho kan til nøds tygge på ei skive med leverpostei, men kjem skiva utan leverpostei, lar ho heller Emil få den.
Humøret ellers er det ingenting å seie på, og blir med på lufteturar rundt huset, leiker godt i lag med Emil, og har full kontroll på at kattane ikkje herjer på golvet i tide og utide.

Me har hatt besøk av Olaug og gjengen (Lea, Mimi, og Thassie), men der kræsja kjemien, og det blei ingen kontakt mellom dei under besøket. Det gjekk greit likevel, og Ayla blei ekstatisk då ho skjønte at det var Olaug og Lea som kom! Ho peip og kvein og visste ikkje kor ho skulle gjer av seg! Emil murra ingenting til Lea denne gongen, slik han gjorde sist dei to traff kvarandre, og det gjorde meg veldig letta.
Han fekk bli med oss på skitur til bakketoppen der me tente bål og grilla pølser.

Nå nyleg hadde me besøk av Carita og Oliver, og eg frykta veldig at Emil skulle vera pubertal og hormonell og ikkje tåle trynet av Oliver, men alle mine frykter blei heldigvis gjort til skamme, og tvert i mot takla han det heilt fantastisk! Dei omgjekk kvarandre som om dei var vakse opp i lag, og Emil viste STORT tålmod med besøket, det skal han ha

Og så har Emil fått seg heimesydd dekken med pønt på! Han syns det er heilt greit å ha det på, sjølv om det nok kunne vore eit lite hakk større.

Nå går det endelig an å gå et stykke innover vegen her igjen, og det måtte nyttas til fulle i dag då sola kikka fram innimellom regnbygene.


Det gjekk bittelitt hard for seg, så nå kan eg seie at eg har blitt bitt til blods av min eigen hund:

 

På søndag skal me til Sørlandets Hundehall og trene litt strukturert igjen, og det kan jo bli spennande… Enten går det greit (mest sannsynlig gjer det det), eller så får eg litt fleire ting å trene på. Me har aldri trent innandørs i ein slik hall før, berre på lageret til Vetle, så det blir noko nytt uansett. Det kjem sikkert eit blogginnlegg ganske kjapt etter søndag, tipper eg. :-)

Trening på hundeklubben.

Må berre smake litt på den overskrifta. Trening på hundeklubben. Jo, det kjennes rett. Det faller liksom naturleg å seie dette nå. Trening på hundeklubben. Eg er altså med i ein hundeklubb, ein lokal hundeklubb, som har et opplyst treningsområde der dei nå har starta organiserte treningar annankvar torsdag, og dei andre torsdagane er det opp til kvar og ein.  Eg begynner å kjenne tilhøyrighet, og det er jo kjekt!

Så, i kveld var det trening på hundeklubben.
Det fungerte så godt sist torsdag med å bruke vom og hundemat, så eg tok med meg det i kveld også. Halvparten bakte eg i ovnen, for å ha NOKO “tørt”, og då det var ferdig, STINKA det verre! Hevd, lukta det, faktisk! Heilt seriøst!

Eg hadde bestemt meg for å trene på Ruta denne kvelden, og belønne med ballkastar. Emil har blitt ein mester på å returnere ballen til meg i det siste, og i kveld fekk det bære eller briste. Eg sette opp ruta slik at den vendte vekk frå der dei andre hundane skulle trene (det får vera grenser på overmot og vanskelighetsgrad), og ganske nært skogskanten. Det siste momentet  ville bli stor nok utfordring for jyplingen, tenkte eg. Det var faktisk ganske stor sjanse for at han ville bli hormonell og drite i ballen og gå langs kanten og snuse og markere.

Meeeeen, første gong eg sendte til ruta, suste han avgårde, og eg fekk belønt korrekt. Ballen havna ut i skogen, og Emil leita den opp igjen og returnerte  som et olja LYN, slapp ballen i hånda mi og kom inn i utgangsstilling og var klar for ny repetisjon.

Han sprang og sprang og sprang og leita opp ballen, det var LIKE stor belønning for han å springe i skogkanten og leite etter ballen som å klare å nå den igjen FØR den havna i skogen.
Et par gonger testa eg STÅ, altså når eg måtte sei (rope) det, og kor lang tid han brukte på å stoppe. Ein gong ba eg han legge seg, då kom han springande tilbake til meg. Neste gong eg sa LIGG, la han seg og blei liggande til eg heiv ballen.

Då eg skulle endre retning eg sendte han ut frå, kokte det litt over for han. Han sprang utanom ruta og rett bort der han vanligvis hadde fått auge på ballen, så då måtte det litt justeringar til, og så klarte han det.

Eg må seie at eg blir stadig overraska over kor mykje energi han har, denne gule svensken min. Tru om eg må begrense han, eller om han KAN bli så sliten at han begrenser seg sjølv?

Eg fekk hjelp av ei av dei andre på trening til å ta ein tannvisning på han, og ho agerte både “dreven dommar”, “usikker dommar”, og “grundig dommar”. Emil bestod på alt

Det var ikkje mykje lyd frå han i kveld, og eg er VELDIG fornøydd med kvelden!

Det er mykje mogleg at ein ørliten gnist er tent igjen, og det hadde jo vore kjekt å debutere i ringen snart!

Besøk er kjekt!

Endeleg kom dagen då Renate og Tess skulle komme, og eg var ikkje heilt sikker på korleis dette skulle gå. Emil er jo Emil, og han har aldri helst på Tess før.

Emil stod på altanen medan eg gjekk ned og tok i mot besøket, og då Tess kom ut, bjeffa han og sprang att og fram, men klarte til slutt å roe seg sjølv heilt ned. Då Tess sprang opp for å helse på han, gjekk det heile ganske så roleg for seg gjennom altanporten. Då han fekk komme ut til henne, fann dei tonen umiddelbart!

Etter ein svært kort spasertur så dei fekk springe av seg dei verste loppene, og me tobeinte hadde fått i oss litt brødmat, tok me turen innover vegen mot Fiskelausvatn. Eg hadde med fyrtårnet til Emil, det er ei leike som flyt, og Tess og Emil sprang side om side innover vegen medan Renate og eg gjekk og tatla i finværet.

Då me kom fram til vatnet, blei eg litt overraska, mildt sagt. For det var plutselig kome ei ØY midt utpå vatnet som ikkje var der sist me var innover:

Øya til venstre i biletet har aldri vore DER før! Og den kvite prikken like til høgre for øya, det er Tess som svømmer ut for å hente fyrtårnet

Emil og Tess bada og svømte og koste seg ei god stund før me rusla vidare innover vegen. Me snudde ca halvvegs, og hadde oss ein liten sittepause.

På veg heimover, fekk eg dette biletet, og her ser Tess ut som ein biiiitteliten kvalp i forholdt til Emil:


Vel heime igjen var det tid for middag, og etter den var fortært, bar det ut i skogen for spor med Tess. Ho fekk to spor som ho greide finfint!
Etterpå var det Emil sin tur, og eg ville trene Ruta. Dette gjorde me på grusvegen, og Renate stod ved ruta og belønna på mitt signal. Eg kunne til slutt sende Emil ut i Ruta på 20 meters avstand, noko eg syns var heilt fantastisk!

Resten av kvelden haldt me oss i ro, og Emil og Tess fann roen i lag:

 

Til slutt ein liten snutt av herleg uhemma leik! For nåken skjønningar!!!

Korleis lage i stand utstyr til Ruta?

 

Få tak i fire små kjegler, fire bagasjestropper på 3,5 meter og finn fram eit måleband.
Eg kjøpte mine på Agder Forsenter (der eg har 10% rabatt fordi eg er medlem i diverse klubbar), og utan rabatten kosta dei 79,- per stykk. Bagasjestroppene kjøpte eg for 29,- per stykk, og dermed har eg altså RUTA utstyr for 400 kroner.


Her ligg det fire karabinkrokar også, men dei trengte eg visst ikkje.

Målebandet er for å måle at stroppene er MINST 3,40 meter, for sjølv om det stod at dei skulle vera 3,5 meter, var dei berre 3,44. Men sidan kjeglene berre er 15 cm høge, forsvinn det akkurat nok opp og ned frå toppen til at det blir tre meter mellom kjeglene.

Putt enden uten lås ned gjennom åpningen på toppen av kjegla slik:

Kjeglene her heiter frå venstre: 1, 2, 3, 4
D

 

Putt enden frå kjegle 4 opp gjennom kjegle 1 frå undersida, og fest i låsen.
Putt enden frå kjegle 1 opp gjennom kjegle 2 frå undersida, og fest i låsen.
Putt enden frå kjegle 2 opp gjennom kjegle 3 frå undersida og fest i låsen.
Putt enden frå kjegle 3 opp gjennom kjegle fire, så er alle festa saman med kvarandre.

 

Dermed kan du setje dei ut kor du vil, og trene Ruta til du blir blå i andletet!

Trening av Ruta.

Me er i full gong med leksegjennomgang, og skal eg rekke å få til halvparten av det, må me jo trene, må vite.
Mondag kjøpte Vetle kjegler til meg på Agder Forsenter (der har me 10% rabatt pga medlemsskap i diverse hundeklubbar”, og tysdag gjekk eg altså ut for å prøve. Eg har ikkje fått skaffa meg skikkeleg band frå kjegle til kjegle endå, så det fekk bli litt improvisert med jekkestropper. Man tager hva man haver, o.s.v.

Her er resultatet:

Elitesamling, helg 2

Lørdag
Då var det duka for ny Elitesamling igjen, og denne gong skulle me halde til på Løddesøl skule istadenfor Hove. Det passer jo meg ypperlig, sidan eg då får sikka kwoatte kortare kjøring.
Forventningane mine var faktisk ganske høge, for eg syns eg har sett ein roligare Emil i det siste, så då Siv spurte kva me hadde gjort sidan forrige samling, og eg faktisk kunne ramse opp littegranne me hadde rekt før armbrotet, tenkte eg inni meg at før helga er omme – vil eg bli med på ei fellesøving. Men eg sa ingenting om akkurat det, i tilfelle starten på dagen skulle gå heilt galt.

Nå skal eg spare meg sjølv for mange tastetrykk ved å fortelje først som sist at alle mine forhåpningar for dagen blei innfridd og vel så det! Han jobba superkonsentrert og utan band i kvar einaste økt!

Første økt var som vanleg å leike med hunden, og me skulle jobbe med at hunden kunne sitje og vente på “ta ‘an”. For å frata meg sjølv muligheten for å putte Emil i bilen når ein av dei andre hundane kom for nære, gjekk eg heilt i enden av grusbanen. Då Ember blei for interessant ein gong, gjekk me berre bak leveggen og tok ein liten pause før me dukka opp og jobba vidare.

Andre økt skulle me jobbe med kjede inni ballbingen, og me var først ut. Eg hadde framleis ikkje putta Emil i bilen, og syns det fungerte heilt fint for han idag også.
Det me skulle jobbe med var: Oppvarming, entring av ring, kjede to eller fleire øvelsar utan belønning, og transportstrekker. Dette skulle filmas, og så skulle me sjå på det seinare på dagen.
Mine øvelsar var hinder og innkalling. Fordi han hadde vore ute or bilen så lenge, tenkte eg at dette vil bli easy peasy, så me entra berre ringen og venta at han skulle vera online med meg med ein gong. Det var han ikkje. Først måtte han undersøke apportane som låg der, så måtte han sjekke ut nokre steinar som låg inni der, og SÅ kunne han jobbe litt.

Då eg gjekk frå i sitt og bli framføre hinderet, trippa han litt med framføtene. Sjølve hoppet var høygt og fint og hadde fin fart. Innkomsten var også fin, og i transporten bort til  der eg skulle gå frå til innkalling var han også fint med meg. Då eg gjekk frå i sitt og bli igjen, sat han atter ein gong og trippa, noko Siv hadde påpeikt allereie i første økta – og Elin påpeikte det under forrige samling, men det har gått heilt i gløymeboka.

Innkallinga skjedde i super fart, og han fekk belønninga då farten var som høgast.

Andre økt skulle me jobbe med ein øvelse me trengte å komme vidare med, og då valgte eg Stå Under Marsj. Dette har me jo jobba ein del med her heime, men på kurset i dag såg det ut som at han aldri hadde trent det før. Eg måtte gå heilt tilbake til frivillig stå før eg ganske raskt kunne gå vidare til å legge på signal.

Tredje økta skulle me jobbe saman to og to, noko som innebar at tre hundar var ute på banen til ei kvar tid. Under ei av mine økter var det ei goldentispe som fekk belønningen sin, og før eg visste ordet av det var Emil på full fart mot henne. Begge hundane sprang bort til den andre eigaren, og Emil både busta og brumla, men gjorde ingenting. Den andre eigaren hytta med fingeren og sa strengt NEI til Emil, og han kikka forbausa på henne og trakk seg litt vekk. Då ropte eg på han, og han kom rett tilbake til meg.

I stadenfor å setje han i bilen, som var det eg HADDE lyst til, fortsatte eg å jobbe med han utan band. Då me snudde og vendte oss i retning av goldentispa, forsøkte han å springe av igjen, men då klarte eg å huke tak i han og jobba vidare. På dette tidspunktet var eg rimelig skjelven, og då Siv kom bort for å skrøyte av oss, ga eg beskjed om det, og blei pressa til å jobba vidare til eg ikkje var skjelven lenger. Det var nok veldig bra å gjer det, for ellers ville nok denne hendinga ødelagt heile dagen min.

Dei to siste øktene hugsar eg ikkje rekkefølgen på, men den eine økta jobba eg med ruta. Brukte target for å få han ut frå meg, og han har faktisk godt driv utover!

Den andre av dei to var felles øvelsar, og Fellessitt var først ut. Då stod eg laaaaaangt vekke frå dei andre og trente fellesDEKK med bandet på. Dette gjekk heilt fint.
Så skulle me ha fellesDEKK, og Siv beordra meg på andre sida av banen. Me luska oss forbi alle dei andre hundane, og plasserte oss laaaangt ut i sida av den rekka. Siv såg strengt på meg og nærmast tvang meg til å stille meg nærmare Pippi og Mette, og lydig som eg er, gjorde eg jo det. Då stod me ca fire meter frå dei, men eg behaldt bandet på. Det er tre meter langt, og eg stod og førebudde meg på at dersom han kom til å reise seg, så skulle eg gå motsatt veg – vekk frå den andre hunden – for då ville han ikkje nå bort. Men han låg heilt fint, han! Siv kom til og med og gjekk sånn sikksakk mellom hundane utan at han reiste seg!

Heilt til slutt kikka me på filmen frå i føremiddagen, og der såg eg heilt tydeleg denne trippinga hans. Den skjer stort sett berre når eg går frå han.

Alt i alt svever eg etter denne dagen. Joda, han brumla litt, og joda han stakk bort til den vakre goldendama, MEN han jobba godt og lenge med meg UTAN BAND heile dagen, og var berre sånn måteleg interessert i det dei andre haldt på med.

Summa summarum for lørdag:
Jobbe vidare med Stå under Marsj. Få han til å kunne stå på avstand også.
Vera klar og tydeleg i kommandoen.
Bli kresen på kva eg belønner for (kor har eg høyrt det før?)
Generalisere – og ikkje vera redd for å bruke signal sjølv om han ikkje kan det 100% – men ikkje belønne når ståen er langsom..
Auke farten under baklengs marsj.

Legge til avstand på ruta. Kjøre nokre targetutsendingar – så utan target – og når STÅ sit godt, sei stå i ruta. Beløne med å hive ut ball eller liknande når han er på veg mot targetet.
Legge på signal på Ruta.

Kjede fleire øvelsar, strekke ut belønning, jobbe med transportetapper, at han skal sitja i utgangsstilling og sjå på meg sjølv om det er kjedeleg.

Jobbe med at han sit i ro når eg går i frå.

 

På veg heim hadde eg avtalt med svigermor at me skulle komme innom ein tur, og Emil har jo aldri vågd å gå opp trappene hennar før. Vetle har alltid måtte bære han opp, for desse trappene er glatte, åpne og bratte OG det er vinkeltrapp. Eg hadde bestemt meg for at nå MÅTTE me prøve å få han opp på eiga hand, for han kan verkeleg ikkje bærast opp der heile resten av livet hans! Forrige gong me var på besøk, ville han ikkje eingong inn i bygningen då han kjende att kor han var, men denne i dag høyrde han stemmen til svigermor (som var nede og advarte naboar om at det ville bli hyling og bjeffing i gangen ei lita stund). Eg lukka døra etter meg, kobla av bandet, og fant fram ein neve godbitar. JA, eg lokka faktisk.

Han jobba hardt, skjønnasen min, og gjekk opp og ned dei første trinna maaaaange gonger. Så gjekk han lenger og lenger opp før han snudde, og kvar gong han kom seg litt lenger, fekk han ein heil NEVE med fiskekaker og pølser. Til slutt kom han heilt opp, og kan TRU han var stolt av seg sjølv! Han fekk godbitar utover golvet, og klem og kos av “farmor” og inne i leiligheten hennar hadde ho gøymt kjeks rundt på golvet som han fekk snuse opp. Eg blei så stolt av Emil at eg blei heilt rørt!
Då me skulle gå igjen, konsentrerte han seg VELDIG ned trappa, men gjekk eit og eit trinn slik eg hadde håpa han skulle! Flinkingen min!

 

Søndag, den frykta “Dag 2”

Dagen byrja ikkje så godt, då eg kom fram og skjøna at eg hadde gløymt både te, brus, rallyskilt og holdarane heime. Det er ikkje rallykurs eg går på, men eg hadde lova å setje opp ein bane i lunsjen for dei som ville prøve.
På veg til kurs, forresten, såg eg påfuglen frå i fjor, på same plass, og tenkte at det sikkert ville bety at dagen i dag kom til å bli lik den dagen i fjor. Og det skulle vise seg å vera ganske korrekt.  Emil var Mister Brumlebasse i dag, og me måtte ha stor avstand til alle heile dagen. Ein gong bjeffa han til og med, og då stod me på heilt andre sida av grusbanen.

Dagen byrja med kjedar, og denne gongen hadde eg fem øvelsar i stadenfor to som i går. Dei var: Dekk fra holdt, Hinder, Tannvisning, Innkalling, og FVF. I dag var han med meg i transportstrekkene, og hadde i grunnen betre kontakt enn i går. Han sat ikkje i ro då eg gjekk frå i innkalling, og vaste litt før hinderet, men hadde fint hopp og kom greit inn på plass. Han la seg skeivt under dekk fra holdt, men la seg raskt og blei liggande då eg gjekk bak han.

Belønninga kom ganske kjapt under FVF, og eg fekk beskjed om at belønninga må vare like lenge som kjeden. Det må eg bli flinkare til!
Eg hadde dessutan bedt om å ha ein hund synleg utanfor ringen (ballbingen med trygt gjerde mellom Emil og den andre), men han ensa den ikkje, eingong.

Den neste øktene (utan at eg hugsar rekkefølgen) var:
  * Å  få hunden inn i utgangsstilling sjølv om eg held leika synleg i høgrehanda
     - Her kan ein også bruke ein gjenstand nr to som hunden skal velge å la vera for å komme i utgansstilling, og då må denne gjenstanten aldri nyttast som belønning.
      - Vanskelighetsgraden kan aukas ved å bruke leike, mat, person, snuseflekk som gjenstand nr to, og belønninga skal alltid vera hjå MEG.

* Fellessitt og fellesdekk:
    - Fellessitt kunne eg berre gløyme, Emil brumla og busta på laaaaaang avstand. Men eg fekk han i sitt og bli der me var og trente på min måte likevel. Han såg jo dei andre hundane og jobba på utan å reagere, så eg må vel sei det var greit nok.
      - Fellesdekk gjekk me nærmare, og plasserte oss heilt ute på kanten denne gongen også. Men i dag stod det bil med åpen bakdør inn til hund i bur på eine sida, og hund i fellesdekk på andre sida. Det blei difor ein del vanskeligare enn dagen før, og eg måtte jobbe ein god del meir for å halde kontakten med han. Då ei av dei andre belønna hunden før me andre var ferdige, brumla han, og eg valde å bryte heile øvelsen og gå vekk. Ikkje pga Emil, men av hensyn til dei andre hundane som jobba så bra.

* Fri ved foten
     - Her jobba eg MYKJE med å ha han sitjande ved sida av meg med roleg kontakt, og av ein eller annan grunn hugsar eg nesten ikkje noko anna frå denne økta. Eg er heilt blank. Eg hugsar at eg skulle vise kor dårleg springmarsjen var – men då gjorde han den perfekt, og that’s it.

* Ruta:
     - Jobba med å få han til å springe til target, men han stanser og snur seg til meg. Siv stod bak meg og heiv ball med kastearm, og etter nokre repetisjonar, sprang Emil som et olja lyn mot bakre side av ruta. Ball med pip i = “du kan ikkje ta meg”, så me må jobbe endå meir med avlevering.
     - Fekk dessutan tips om å shape inn at han søker til bakre kant frå kort avstand frå alle vinklar, og at eg skal byrja å legge på kommando.

Etter denne økta, som skjedde i sol og varmt vær, peste han rimeleg intenst, så eg hadde ikkje lyst til å setje han i bilen direkte. Difor sette me oss i skuggen, og han kunne få legge seg på kald mur og kjøle seg godt ned. Medan me sat der, henta nestemann hunden or bilen, og då sat han berre og kikka roleg på dei andre. Han fekk litt belønning, men ikkje mykje, oftast fekk han berre eit roleg og avbalansert “fliiiinke gutt”. Me sat der i ca tjue minutter, og tidvis la han seg ned og slappa heilt av. Då han ikkje peste lenger, vågde eg å setja han i bilen, og der sovna han.

Summa summarum for i dag:
Tren på frivillig kontakt når det ikkje skjer noko, og at han skal gi meg roleg kontakt når han sit ved sida av meg.

Belønning i kjede skal vare like lenge som kjeden varte.

Vent med å finne belønninga etter kjede, sånn at handa ikkje går i lomma før jubelen bryter laus. Altså, under FVF, f.eks, kan eg først juble høgt for å signalisere at nå kjem belønninga, så finne fram anten leike eller matboks, og så belønne lenge og vel for godt arbeid.

Det kan vera lurt å sjå på dei andre deltakarane før meg for å sjå kor kvar øvelse startar – og dermed gå dit medan dommar prater og ha kontrollen sjølv.

Dersom eg skal avbryte ein bli-øvelse, gå mot hunden, dersom eg bryter ein fartsøvelse mot meg, spring vekk frå hunden.

Leksa mi til neste gong er så gigantsvær at eg ikkje veit heilt kva eg har begitt meg ut på, men den er altså som følger:

På halvannan månad skal eg lære Emil å springe ut i ruta i fullt firsprang frå utgangsstilling utan å gjere anna enn å seie kommandoen.

I tillegg skal eg klare å få fram roleg kontakt i 30 sekund på ny plass.

Eg skal også kunne jogge bakover, seie kommando, og så skal Emil stoppe momentant og bli ståande til eg belønner.

Me skal jobbe vidare med avlevering (spyyyyyy)

Og så skal få fram og legge på kommando på stå, sitt og ligg under marsj OG på avstand.

Nevnte eg at det berre er seks veker til neste samling?????

 

Det nærmar seg Elitehelg

Det er ei veke til helg nr to på Elitesatsingskurset, og eg har gjennomgått leksa mi. Ruta kan eg berre gløyme, der treng eg hjelp. Stå under marsj kjem seg VELDIG, mens Apport er noko me ikkje har jobba med i det heile.

Seks veker har jo gått med til knekt arm, og sjølv om det høyres merkeleg ut at eg ikkje har fått trent pga armbrudd, så er det det som er fakta. Bruddet var komplisert, oppe i handleddet, og har vore veldig veldig smertefullt. No etter at eg har fått av gipsen er smertene der oftare enn før, for handleddet er stivt i alle retningar, og eg klarer ikkje å belaste det noko. Berre det å vri opp ei fille, eller skru av korken på ei brusflaske gir nok smerter til at eg enn så lenge ikkje klarer det. Eg er framleis hoven i handleddet, og når eg har forsøkt å leike med Emil med høgrehanda, så er han såpass intens i leiken sin at rykka forplantar seg gjennom heile kroppen og ut i venstrearmen. Eg får heller ikkje til å levere godbit med venstrehanda under FVF.

Men, me får trent bittelitt kvar dag, og det må eg dessverre sei meg nøgd med enn så lenge. Korleis det skal gå neste helg på kurs, veit eg ikkje, men i verste fall får eg sitje og følge med på kva dei andre gjer. Emil har dessutan vore lite ute i verda etter gipsen kom på, og eg ha små forhåpningar for korleis det skal fungere på Hove.

Me har fått nytt bur til han, og dette viste seg å vera stort nok til to hundar. Både Ayla og Emil fekk plass i det, så eg kunne nok tatt ein str mindre. Men det var lett i vekt og særdeles enkelt å setja opp, så då er me nøgde likevel. Det blei kjøpt på www.hundeboden.com, og det var den desidert billigaste plassen eg kunne finne eit slikt bur.

Og så har hundane fått seg kvart sitt nye halsband frå kolleksjonen “KAOs”


Dei ser heimelaga ut, og det er i grunnen heilt greit. Begge banda passer perfekt til dei dei er lagde til, og sjølv om bokstavane og “pynten” er ujamne og skeive, så blei både Ayla og Emil særdeles nøgde med banda sine

Til slutt eit bilete av ein kar eg fann i drivhuset i dag: