Runderingskurs

 
Fanghunden Emil etter ei fantastisk økt med flying og leiking. Fotograf: Lisa M. Havro.

Dag 1.

Me begynte med litt teori om kva rundering er og litt generelt om brukshundsporten. Deretter tok me ut ein og ein hund som figurantane leika med etter tur. Emil gjekk rett i leik med den første, men dei andre måtte faktisk jobbe litt meir. Eg hadde jo tonnevis med godbitar med meg, så eg var ikkje så redd for at eg ikkje ville ha god nok belønning der ute i skogen.

Gong nummer to han var ute, fekk han fly mellom figurantane. Mens han var hos den eine, stilte eg meg med ryggen til for å hjelpe han på veg mot den andre når nummer ein stilte seg passiv. Dette føregjekk ved bilane, så her gjekk det fint å leike.


Katla flyr til figurant

Økt tre var flying mellom figurantar lenger oppe i skogen. Her ville han ikkje ta leika i det heile så me gjekk over på mat. Emil er ikkje akkurat typen til å sakke farten sjølv om han blir belønna amed mat, så dette fungerte fint. I starten sprang han forbi figurantane som sat høflig vendt vekk frå  han. Då eg instruerte figurantane til å reise seg opp og vende seg mot han som om dei hadde ropt på han, auka interessa hans betraktelig!

Så var det lunsj, og bålbrenning og eg hadde med meg pinnebrøddeig og pølser. Eg hadde også med litt sukker og kanel i ein pose, og kunne dermed steike meg dessert! Dæsken, det var godt!! I morgon trur eg at eg vil ha med meg marshmallows.. Eit par stykker, i alle fall!  (schlurp!)

Gong nummer fire gjekk me eit GODT stykke opp i skogen, og Emil fekk fly frå figurant til figurant med oppbløyta hundemat som belønning. Denne blei servert oppi avskårne kaffekoppar, både for å skåne hendene til figurantane, men også fordi Emil likar veldig godt å ete FRÅ noko.

Gong fem gjekk det endå betre, då fauk han som han nesten ikkje hadda gjort anna, og siste slaget var figuranten heilt gøymt, og langt vekke. Han måtte til og med krysse ein bekk for å komme dit. Då hadde han flydd mange gonger att og fram, og eg hadde suksessivt klart å gjera det vanskeligare for han. Ein heilt fantastisk dag!!

Vel heime kikka eg litt på kartet og fant ut at eg hadde gått over 9 km tilsaman for å hente og sette tilbake Emil når det var min tur. I tillegg kom all springinga som figurant. Ikkje verst!

Dag 2

Eg hadde bestemt meg for å ta med meg marshmallows i dag, og hadde dessutan planlagt å komme før dei andre, slik at eg kunne køyre lenger inn på vegen enn dagen før. Då eg hadde kom eeit godt stykke nedover mot Samkom, oppdaga eg at eg hadde gløymt marshmallowsen, og vurderte litt att og fram om eg skulle snu og hente dei. Det gjorde eg, og tenkte at det fekk våge seg om eg måtte gå langt i dag også.

Då eg var komen nedanfor Birkeland, skjøna eg kvifor eg hadde snudd og henta marshmallowsane, for der hadde ein bil køyrt av vegen og krasja med eit tre nedi ei skråning. Hadde eg valgt annleis, hadde eg med stor sannsynlighet vore den første som kom til ulukka. No kunne eg berre køyre forbi og tenke at eg nok ein gong fekk bevis på at alt her i verda har meining…

Då eg kom fram til kursstaden, viste det seg at eg VAR tidleg nok til å køyre lenger innover vegen likevel! Juhu!

Første gongen ute var Mister Operasongar med meg. Han ulte pinadø heile vegen frå bilen og opp til runderingsløypa!
I dag hadde eg to splitter nye figurantar, og ba dei gå ut av sitt gode skinn for å få Emil til å leike, noko dei verkeleg prøvde på! Eg blir heilt rørt når eg tenker på innsatsen deiras i dag!

Sigrid har sendt ut Reina til Maria, og instruktør Elin held oppsyn.

Dei to-tre første slaga ville han leike, men så var det stopp. Eg trur det var ein kombinasjon at det var vanskeleg terreng og at han ikkje visste korleis han skulle forsere fjellnabbene muligens også at det blei for store avstandar for fort.

Emil har tydelegvis litt hang-up når det gjeld haugar i terrenget, så det MÅ me trene på.

Andre gongen han var ute, blei Operasongaren igjen i bilen, og eg hadde kun med meg Emil opp. Denne gongen leverte eg fyrtårnet til Maria og rød pelsdings til Lisa. Sendte ut til Lisa, og Emil ville leike!! Lisa gjekk verkeleg heilhjerta inn for å halde han i leik, og ho klarte det også!
Då han kom over til Maria, og ho serverte han fyrtårnet, gjekk han visst ein smule bananas. Stakkars Maria blei reven overende og måtte sette seg ned, for han var både sterk og ivrig!

Heile denne runden kunne figurantane leike med han, og leike så lenge som den andre figuranten trengte for å komme seg på ny plass. Det vil seie, bortsett frå siste slaget. Då var han trøytt og sliten, og eg ba figuranten finne fram posen med mat. Merkeleg korleis han har gøymde reservar å hente frå av og til

Deretter var det lunsj, og Emil fekk vera pausehund. Han gjorde ein fin jobb, var roleg og sjarmerande, og smiska seg til litt kos hjå Sigrid som nok var litt småforelska tilbake

Siste økta tok me nede ved bilane, og då skulle me kikke litt på innlæring av melding.

Av ein eller annan grunn som eg ikkje kan forklare, så er hold-fast-trening noko eg ikkje kan fordra å halde på med, så eg har berre latt vera. 
I dag fekk eg tips om å trene opp tre godbitar i slengen, og det skal til og med EG klare! Nå først skal eg lære han å halde lausbittet fast. Så skal eg sleppe det ein augneblink før eg grip tak i det igjen. Dersom han slepp det, napper eg det til meg, og gjer eit stort nummer av det. Dersom han held det så laust at eg kan nappe det or munnen hans, skal eg gjer eit stort nummer av det også.
Vidare skal eg jobbe med å få han inn på plass med det i munnen.
Eg kan legge lausbittet på bakken, få han til å hente det, ta imot det, og sende han ut til leike etterpå.
Eg kan be Vetle sitje i vegkanten med lausbitt og leike, og sende Emil ut til han for først å hente lausbitt, og så tilbake for å leike.


Katla, mallinois

Reina, spansk vannhund


Mikke, kelpie


Opsis, kelpie

Helga oppsummert:
Fint vær. God bålmat (VELDIG viktig!). Langt å gå(!). Veldig veldig kjekt! Lærerikt! Motiverande! Flink instruktør! Og det viktigaste av alt: fabelaktige figurantar!

 

P.S. Eg får meir og meir sansen for Kelpie!

Årets første spor.

Ja, det er nesten så det er flaut at me ikkje har gått spor tidlegare i år, men nok ein gong må eg skulde på armbruddet.
Den første delen av dette innlegget har eg skrive FØR me har gått sporet, sånn berre for å sjå/vise kor nært eller langt ifrå eg er i mine forventningar til sporet og korleis dette skal gå.

To skjønnasar som på kvar sitt vis fortel meg at stressnivået er i høgaste laget idet eg er på veg ut i skogen for å legge spor.


Inspirert av Siv sitt blogginnlegg, tok eg med meg sporsløyfer (Yes, eg huska å ta med!!), diverse leiker, og rusla innover vegen. Den opprinnelege planen var å legge sporet på venstre sida av vegen, frå bakketoppen og nedover, men den planen blei endra halvvegs mot bakketoppen. Eg hengde frå meg ei sløyfe som sporstart og innsåg der og då at eg hadde gløymt startgjenstand. Tipper Emil kjem til å skeie ut der likevel, eg, og ha eit himla tempo i starten.

Etter ei lang, rett strekke i starten, hugsa eg rådet frå i fjor om å legge sporet i svake buar, heller enn rette strekningar, og la inn først ein 90 graders vinkel etter ein bekk (anten går det, eller så går det ikkje, eg ser føre meg at det blir eit slikt punkt der eg lærer om dette er lurt eller ikkje), og første gjenstand like etter vinkelen. Eg er spent på korleis han vil ta vinkelen i år.

Vidare la eg ein del buare att og fram, og oppover ein ganske bratt bakke. Her knakk eg av ei lita grein og tenkte eg ville sjå om han ville oversjå den, eller om det er håp om at han kan hende ein dag vil klare å plukke pinnar i sporet også, og ikkje berre leiker.

Då eg skulle legge sporslutten, tenkte eg (og det virka veldig fornuftig der og då) at eg ville legge den OVER grusvegen. Mhm… nevnte eg at dette er årets første spor?
Der ligg det nå ei saueskinnsleike som Emil ALLTID stjeler om han får anledning, og totalt tenker eg at sporet blei på mellom 180-200 meter og med to leiker pluss slutt.

Og nå har sporet blitt over timen gammalt, så nå rusler eg og Emil ut for å gjere alle mine antagelsar til skamme


Etter sporet:
Emil fekk på sele og sporline allereie på grusvegen, for nasen gjekk i bakken og han var heilt
tydeleg på sporet av meg. Då me kom fram til startsløyfa mi sa eg ingenting til han, så eg fekk sjå om han hadde tenkt å sjekke ut sporet mitt, og det gjorde han! Og det var vel det einaste positive eg kan seie om sporet i dag, trur eg. Joda, han fant slutten, men gudhjelpemegvel for eit tempo!!
Eg må hugse på det når eg legg neste spor, at sjølv om eg lett klarer å gå terrenget i MITT tempo, er det ikkje nødvendigvis slik når eg skal gå det i Emil sitt tempo. Han raser avgarde i eit sinnsjukt tempo, og virrer og vaser overalt! I vinkelen durte han rett fram, tok ein undersøkelsessirkel, og så fant han sporet att. Første gjenstand fant han og returnerte til meg med, mens andre gjenstand passerte han med over meteren. Den vesle kvisten fann hverken eg eller han, og då me kom til sporslutt, måtte eg hjelpe han over grusen.

Undervegs i sporet datt eg fleire gonger, og fekk frykteleg vondt i armen. Det er jo venstrehanda eg har knekt, men høgre handleddet er heller ikkje så godt etter mykje belastning dei siste seks vekene.

Lærdom:
* Emil er ikkje Ayla. Emil må lærast spor på ein heilt annan måte, og eg må lese litt om korleis eg bør gjera dette.

* Emil har eit høgt tempo som er vanskeleg å følge når kondisen ikkje er det store i utgangspunktet.

* Eg må merke spora betre, slik at eg hugsar kor eg har gått!!!

* Eg må på eit eller anna vis senke intensiteten og forventningane til Emil.

 

 

Kjapp oppsummering av veka.

Mandag var me og trente litt på hundeklubben sitt område. Eg har forsøkt å dra i gong ein treningsgjeng her etter at kursa slutta for sesongen, og første kvelden dukka det opp heile TO stykker til slik trening. Kveld to var eg i Stavanger på Rallycup, og kveld tre var eg altså heilt åleine på trening. Eg får gi det nokre veker til, for eg kan trene åleine her heime... Generalisering kan eg gjer overalt elles.

Utover veka har me trent på litt ulike ting, deriblant STÅ. Emil er ikkje den flinkaste til å stå i ro, men me fekk det sånn nokonlunde til likevel.

Fredagen var me og rusla litt på Snøplogfjell, sånn bare for å gi Emil litt ro i kroppen. Snøplogfjell høyres kanskje eksotisk og spennande ut, men det er berre ein liten høgde på andre sida av grusvegen her. :-)

Laurdag hadde eg eigentleg tenkt å ha Emil med meg til sentrum og gå ein tur der, men då eg skulle køyre nedover, kom eg på at eg hadde gløymt lommeboka mi oppe på kjøkenet. Difor heiv eg ein god neve pølsebitar på plenen som Ayla og Emil kunne kose seg med dei få sekundene det tok for meg å springe opp på kjøkenet.
Då eg kom ned igjen, forventa eg å sjå ein gul og ein svart hund med nasane i graset på leit etter pølser, men den gong ei. Emil hadde nådd å springe ned i bekken, som var stooooor pga høljeregn tidlegare på dagen, og var bokstaveleg tala våt fra øyrene til halen. Eg blei pottesur og veldig irritert, så han fekk bli med Ayla inn på hunderomet og bli att heime. Han skjøna jo ikkje at eg var hevngjerrig, men det føltes godt for meg ;-)
   
Seinare på dagen rusla me heller innover vegen og forbi Fiskelausvatn. Så tok eg av vegen og gjekk nokre meter inn i skogen. Der sette eg meg ned, og tenkte at eg skulle sitje der til Emil slappa av - inspirert av dette innlegget til Nina.
Emil kom bort til meg av seg sjølv og sette seg ned framføre meg. Der sat han og snuste i lufta i nokre minutter utan å slappe skikkelig av. Så då fekk eg han til å kome nærmare meg. Han snuste framleis i lufta, og eg begynte å fryse på rumpa.. Men eg tenkte at om eg så skal fryse på meg blærebetennelse så skal eg sitja her til han slapper av. Så stirra han brått mot vegen og begynte å murreknurre.. sånn djup gurglande murring som betyr at "Nåke ukjent er registrert.. kanskje.." Mulig eg burde tidd stille, men eg ba han roleg slutte. Det gjorde han. Etter omtrent ti minutter med mild interesse for ein flokk småfuglar som kom forbi oss i trea, la han seg ned og kvilte hovudet på foten min mens han pusta djupt ut. Eg tenkte eg ville telje til femten før eg reiste meg, men innan eg hadde kome så langt, hadde han reist seg igjen. På'an igjen. Eit par minutter seinare la han seg atter ned igjen, og då låg han lenge nok til at eg syns han hadde vore flink nok.

I dag har eg vore på sportrening, der eg forsøkte å følge dette rådet som eg fekk etter å ha sendt inn spørsmål til Canis sitt ekspertpanel. Eg la buar og serpentinar så det ljoma etter, og med kun EIN gjenstand i sporet. Det var veldig uvant.
Sporet låg i nesten to timar, og han virra litt mindre enn forrige spor, faktisk. Eg roste då han tydeleg valde rett veg å gå, og dette såg ut til å vera ein bra strategi. Og kan tru han blei lukkeleg då han fant favorittleika si etter ca 200 meter!! Flinke Emilen min :-)

Så til slutt vil eg vidareformidla eit innlegg eg blei tipsa om i dag. Dette angår ALLE som nokonsinne går på kurs: "Dommere som skal oppdra andres hunder"
For dette gjeld instruktørar også som skal vise med hunden din.

Speedsporing.

Fredag la eg eit spor til Emil på vei ned til Sørlandsparken. Eg ville legge ut fire leiker og ha litt virring og vinklar inni der. Terrenget var framandt for meg, og dei som kjenner meg, veit at eg ikkje bør gå i ukjent terreng uten gps eller kompass i det minste. Då eg hadde lagt ut gjenstand nummer tre, meinte eg på at eg snudde meg i retning bilen, og rekna med å sjå stien snart. Det skjedde ikkje. I staden høyrte eg fosselydar og rennande vatn. Det hadde eg då vitterlig ikkje høyrt på veg opp til sporstart?!

Eg hadde med meg mobil, og såg føre meg at eg måtte ringe etter hjelp om eg ikkje klarte å få meg fram til bilen. Eg gjorde derfor ei vending til, gjekk eit stykke, og for kvart steg eg tok, blei fosselydane svakare og billydar sterkare. Eg var på rett veg!! Medan eg var bittelitt lost, tenkte eg at eg kunne jo gått tilbake den vegen eg kom, men huska at det er då eg stort sett går meg heilt vill, så det lot eg klokeleg vera.

Vel tilbake i bilen var eg gjennomvarm og svett og særdeles lykkelig for at eg fant tilbake. To av Emil sine absolutte favorittleiker låg att ute i skogen, så eg måtte ut igjen på veg heim. Mellom halvannan og to timar seinare gjorde me nettopp det. Emil fekk på seg selen og langlina og så fekk han berre rusle på eigahand oppover frå bilen. Han tissa litt, og så gjekk nasen rett ned i bakken. Og farten auka VELDIG då eg hadde tatt av i frå stien og ut i skogen. Han virra og vimsa att og fram i sporet, og fant første gjenstand. Plukka opp og returnerte til meg for å bytte. Juhu!! Så bar det vidare, og han gjekk over gjenstand nummer to. Rett og slett fordi han virra forbi akkurat der.
Tredje gjenstand fant han, og den kom han til meg med. Me leika og drog litt, før han slapp av seg sjølv (!) og følgte sporet vidare. Og det var her eg gjekk meg littegranne vill då eg la sporet.
Han gjekk PAL i sporet mitt der eg hadde virra sånn, sjølv i den skarpe vinkelen eg måtte gjer då eg fant ut at eg gjekk i feil retning. Herfrå virra han mindre, og eg kjende meg att heile tida. Han fant siste gjenstand, favoritten, og det var ein happy liten svenske som fekk leike masse med den før me henta Ayla og gjekk ein liten rusletur innover vegen.

Eg må få farten ned og nøyaktigheten opp i sporet, men eg aner ikkje korleis eg skal få det til! <--- ny læringsmulighet for meg! Juhu! :-)

Emil sitt søkemønster, innlært eller medfødt?

Dei siste dagane har Emil fått leite etter ball på tørrmyra ved sida av huset her, og det eg observerer nå når han endå ikkje har blitt lært noko angåande slikt søk, er eit heil anna søkemønster enn det Ayla har.

Han springer ca halvveis ut, leiter ivrig, før han springer lenger ut, leiter ivrig, før han springer tilbake til der han var først og leiter ivrig, og så springer han lenger ut igjen og leiter ivrig, og så etter ei god stund, springer han langt nok ut og leiter ivrig der også. Når han så finner ballen, kjem han rett inn til meg med den.

Dersom eg då hiver (med kastearm, altså) ein annan retning og han SER kor ballen lander, springer han likevel der han fant den sist og leiter der endå ein gong. Igjen leiter han nært først, så lenger ut, så nært igjen, og lenger ut og nært og lenger ut og lenger ut og så finner han ballen og leverer den.

Når me så er ferdige etter fire-fem kast, og skal gå inn, springer han tilbake til alle plassene han har gjort funn tidlegare.

Det som forbauser meg, er at han leiter så lenge! Han leiter og leiter og leiter, og gir ikkje opp!
Men det eg undrer meg over er altså dette med at han springer der han har gjort funn tidlegare i staden for å leite der han SER at ballen lander?

Helgebesøk

Fredag føremiddag reiste Olaug og jentene opp til hytta, og eg fekk ettermiddagen på meg til å gjere klart for neste runde med besøk. Denne helga var nemlig satt av til Carita og Oliver for lenge sidan! :-)

Dei kom ca åtte, og då hadde eg laga ferdig middagen. Emil og Oliver møttes ute, og fant tonen rimelig kjapt. Dei har treft kvarandre to gonger tidlegare, men sist var i slutten av april.
Slik såg det ut første gong dei møttes, i slutten av mars

Slik såg det ut sist

Denne gongen kunne Oliver gå under magen på Emil:

Oliver fant ut at om han stod under Emil og beit Emil i beina, fekk ikkje Emil tak i han med kjeften

 

Emil er van med å "leike" med Ayla, men det kjipe med det, er at Ayla er særdeles robust og tåler ekstremt mykje frå Emil. Når han insisterer på å få reaksjon frå henne, kan han ta 5 til 10 meters fart og springe rett på Ayla utan at ho så mykje som rikker på seg. Ho er som ei støtte, og lar seg ikkje provosere. Så forsøker Emil seg på litt hasebiting, og får heller ingen reaksjon. Men gir seg ikkje. Neida, då tar han endå større rennfart og forsøker å sikte på hovudet hennar. Til slutt blir ho drittlei, og brøler til han, og dermed har Emil fått det som han ville. Kvifor eg ikkje stopper det tidlegare? Fordi dette skjer lynkjapt! Han er ein sprinter uten like, denne svensken min, nemlig! 

Men i helga møtte han sin overmann. Oliver, blanding mellom Papillon og Tibetansk spaniel på halvanna år. Han er kjapp som ein floge, og fintar betre enn det brasilianske landslaget kombinert, og har kondisen til ein maratonløpar!  Difor nytta ikkje Emil sin taktikk på Oliver. Han måtte finne på noko nytt, og det var "å leike slik normale hundar leiker som ikkje har eit fjell av ein rottweiler å røyne seg på". Etter å ha funne ut litt meir av kvarandre, enda dei opp på stovegolvet og nærmast danseleika utan lyd. For ein forandring! Ingen lyd, bruke rumpa til å dytte i den andre, Oliver som gjekk under magen til Emil for å bite  han i beina, Emil som la seg ned på golvet og lot Oliver klyve og hoppe som han ville, og Emil som godtok utan protester å bli lagt i buret når dei begge trengte litt kvile.

Fredagen gjekk stort sett med til middag og dessert med tilhøyrande x antal glas fantastisk vin og masse tatling til dei seine nattetimane. Sidan Emil ikkje er van med å sove åleine, fekk han sove på golvet på soverommet i lag med meg. Eit par gonger ville han opp i senga, noko eg tillot for å få fred, men han sov faktisk til 11:00 og eg sjølv vakna og ville stå opp!

Lørdagen køyrde me ned til Agder Forsenter for å handle sele til Emil, og det blei vel nokre andre ting også, kanskje.. Så køyrde me opp til Vennesla sentrum og rusla litt i gågata. Emil var knallflink og beit berre bittelitt i bandet. Då me hadde pause på benken, sat han og kikka rundt seg og var heilt avslappa og nydeleg :-) *smelt*

Så køyrde me heim her og trente litt innkalling med begge hundane før me tok ein matpause og lot hundane lade opp til sportrening. Eg fekk starta med grustrening, men eg gjorde det sikkert ikkje rett. Må nok lese litt om slikt før eg prøver meg igjen. Oliver fekk eit skogsspor, og då såg eg at det var dukka opp masse modne blåbær i skogen over bekken! Nam nam, sa både Oliver og Emil! :-)

Resten av ettermiddagen og kvelden slappa me stort sett av, både firbeinte og tobeinte, for det tar på å trene hund!
Det vil sei, dei firbeinte likte kvarandre betre og betre, og gjorde eit utal rare krumspring på golvet her:

 

 

 

 

 

Utover kvelden trengte hundane litt ro, så då fekk Oliver eit nyinnkjøpt tidsfordriv frå Agder Forsenter, og Emil fekk kvile litt ved sida av stolen min. Etterkvart fatta han interesse for det Oliver hadde og rusla bort til teppet der Oliver låg og koste seg med beinet sitt. Han nærma seg veldig langsomt, og eg forventa at Oliver skulle seie frå om kor frekk Emil var. Men Emil kom seg så langt at han fekk inn eit slikk på beinet uten at Oliver sa frå.

However, naive Oliver trudde vel ikkje heilt at det gjekk an å bli så frekk og freidig som svensken Emil viste seg å vera, så neste gong Emil forsøkte å stjele beinet, reagerte Oliver.
 

 

 
Best å holde seg på avstand, tenker nok Emil her.

Seinare på kvelden trengte ingen av dei i bur eller tvingas til å kvil, det klarte dei heilt på eiga hand. Dette var, etter Carita sitt utsagn, første gong Oliver slappa av saman med ein annan hund. Dermed trur eg Oliver også lærte noko verdifullt denne helga :-)

 

Søndagen var heimreisedag, så det blei ikkje så mykje tid til trening og slikt, men me fekk oss ein skikkelig koseleg tur inn til Fiskelausvatn der Emil fekk bada, og Oliver prøve seg som vakker fotomodell :-)