Tur ein vakker haustdag, og full klasse 3 bane på kvelden.

Emil syns det var på tide med ein aldri så liten skogstur igjen i dag, og eg var i grunnen enig då eg kikka ut på det fantastiske været!

Det er ei stund sidan me har vore og gått i skogane like ved huset her, så det blei ei rute me har gått ein del gonger før. Der er mykje hogstavfall, og det er veldig veldig tungt å gå der. I går hadde me sinnsjukt mykje regn, så eg tenkte at eg ville ta stevlane. Ikkje lurt. Dei er litt store i foten, og ikkje så lette, så eg sklei rundt i dei og følte dei blei tyngre og tyngre for kvar meter.

Meeeeeen, bortsett fra det, var det ein heilt fantastisk tur! Ingenting vind, og med ein deilig, glad, tålmodig Emil som var overlykkelig over å få viljen sin angåande skogsturen!
Han jumpa uti kvar ein traktorhjuldam, og storkoste seg!

Emil, som svært mange hundar, spring den vegen nasen til eigaren peiker, og i dag peikte nasen til eigaren stadig i ei ny retning pga hogstavfallet. Emil sprang først den eine vegen, så måtte eg rundt ein busk, og så sprang han den vegen, og så måtte eg over ein traktorhjulpytt den andre vegen igjen, og så sprang han i den retninga. Hans tur var nok ganske mange gonger lenger enn min. Og berre så det er sagt, så såg det nesten litt kvalmt ut korleis han utan anstrengelsar sprang opp og ned dei brattaste skrentane når eg såvidt bevegde meg framover medan eg heiv etter pusten… Men men.. så har ikkje eg fire føter, heller…

Me stansa på det høgaste punktet og hadde litt lunsj og ein kopp te, og utan å be han om å legge seg, gjorde han det omtrent samtidig som han såg at eg fant fram teen. Han har tydelegvis lært at då blir eg sittande ei stund

Ca halvveis klarte han å smelle kneet inn i ein stein, og hylte til litt. Han stod ikkje på foten først, men så gjekk det visst litt over, og han fauk hit og dit igjen. Etter ei stund såg eg at han hadde slått seg litt meir enn det først såg ut til. Litt som om huda på kneet hadde sprekt, og det hadde blitt eit ca 6x6x2 mm krater i huda. Eg ringte til dyrlegen og lurte på om eg burde komme inn og sy det, men blei beroliga med at sidan det ikkje silblødde, så var det ikkje nødvendig.
Eg kobla på bandet for å hindre han i å bade i fleire pyttar, så me hadde oss ein koseleg bandtur då me kom ned til vegen att. Han kan plutseleg gå i stramt band uten å trekke, og det lovar jo godt for vinteren og skigåing!

 

Eit par timar seinare var det duka for første trening etter dobbeltstevnet, og eg hadde bestemt meg for å teste ein full klasse 3 bane for å sjå kor det skorta. Eg var dessutan spent på korleis han ville vera på trening etter såpass lang tur i forvegen. Det plar eg aldri gjera lenger, nemleg.

Han var klar som eit egg då han entra banen, og det var ikkje rare oppvarminga som trengtes. Framande hundar befant seg i nærleiken, og eg kobla av bandet som om det var ingenting.
Vinkeltunnel og rygging er nok det me må jobbe mot når det gjeld klasse 3 skilta. Resten gjekk faktisk VELDIG bra! Forbausande bra, rett og slett!
Her på sørlandet skal det vera stevner i starten av juni, og starten av oktober, og i juni skal eg vera ein av dommarane. I oktober, derimot, då skal me hyre inn utanfrå igjen, så då skal me I ALLE FALL konkurrere igjen. I klasse 3.

Emil var berre ute ein gong på treninga pga kneet, men eg merka ingenting på han der og då. Då han kom heim slikka han litt på det og halta litt etter kvile, så han skal få ein roleg dag i morgon, tenkjer eg. Til helga skal eg og Vetle til Oslo i forbindelse med at eg skal representere NRL på representantskapsmøte hjå NKK på lørdag, og då skal svigermor vera her og passe dyra. Då er det greit om ikkje Emil halter og må ha stell og sånt..

I mangel på anna, fungerer traktorhjulpyttar utmerka som badedam!



Lunsj med dagens blidaste Emil!!




Fine deilige Emilen min!!!



Emil får slikke skåla rein. Alle må få!


“Du och jag, Emil. Du och jag”    

 

 

Til vinteren vil denne ferdigheten gjera det mogleg å prøve skiløypene igjen, og ikkje berre skogen og skaren!

Og til slutt ein liten videosnutt av kor glad Emil blei i dag…

På tide med ei oppdatering.

Det går nærmast år og dag mellom kvar gong eg blogger for tida. Det er utelukkande fordi laptopen min ikkje er heilt i form. Den har ikkje vore det i lange tider nå, så eg kan ikkje ha den på så lenge om gongen. Den vil ikkje lade når den står på, og batteritida er ikkje VELDIG lang.

Uansett.

Det har gått ein månad sidan me tok farvel med Ayla, og denne tida har vore mykje lettare enn me frykta på førehand. Eg trur me rett og slett sørga frå oss medan me hadde henne her. Dessutan har det vore mykje bekymring og påpassing og hensynstaking, kanskje meir enn me har vore klar over.
Saknet er VOLDSOMT, men lettelsen over at ho nå har det greit er også stor. Og eg er glad for å sleppe den tunge sorga eg frykta ville komme.

Me har vel bestemt oss for at me vil ha EIN hund nokre år nå. (eller til eg ombestemmer meg) Det skal også seiast at det har vore enklare å gjera ting i lag med Emil den siste månaden. I påska, for eksempel, kunne me på impuls dra til Risør på familiebesøk, og den eine kvelden var det ikkje mindre enn ni vaksne folk inni ei lita stove, og Emil var heilt kul. Han låg og sov midt på golvet, lot seg klappe og klø på og klemme på og alt var bare greit. Han roa seg greit om natta, og fekk bli med på tur med søskenbarnet til Vetle og mannen hennar. Utan oss! Rapporten då dei kom att, var at han hadde vore grei å ha med på tur, ikkje drege for mykje i bandet, vore flink og gått bak ned ein veldig bratt sti, uinteressert i folk, og så hadde han kjefta på ein boxer dei passerte.

Emil har klart seg fint åleine heime, og me har vore ute og trent på eigahand og i lag med rallygjengen. Eg har til og med holdt eit lite intensivkurs for rallygjengen før stevna våre nå på lørdag! Seks ekvipasjar over to kveldar der me har jobba med pirk og forstyrrelsar.
Siste kvelden var i går, og etter at kurset var over, bestemte eg og Marit oss for å hyre inn utanbygds dommar til stevna i oktober, så kan eg også konkurrere.
Jepp, Emil skal i ringen igjen. Så har eg sagt DET.

Treningslysta har så smått begynt å kome tilbake, og me har stort sett vore nede og trent eit par-tre tirsdagar kvar månad i år. Me hadde meldt oss på eit shapingkurs, men det blei avlyst pga for få påmeldte.

Planen framover no er å få trent på å passere hundar ned til treningsområdet på klubben, og ha han laus med andre hundar tett på, og starte å lære inn dei momenta som han ikkje har inne frå dei andre klassane. Han har jo eigentleg opprykk til Klasse 2, og me starter nok muligens der dersom eg føler at han er klar for å gå heilt utan band.
Dersom han får opprykk til Klasse 3, vil me prøve oss der på det andre stevnet. DET hadde jo vore artig!

Emil held auge med ei linerle som har slått seg til ro i den eine fuglekassa vår.

Kvil i fred, vår elskede Ayla! 27. juli 2005–22. mars 2013

 

I dag, fredag 22 mars 2013 sovna Ayla fredfullt inn i armane mine. Vetle var også med oss, og strøyk henne ømt til ho slutta å puste. Det siste ho fekk høyre var orda me alltid seier når me går og legg oss og ho veit ho skal sove ei stund: “God natt, vennen, sov godt”

Då alt var over, fekk Emil komme inn og snuse på henne, og til å byrje med var han ikkje interessert i det heile. Etterkvart som han roa seg, snuste  han nøye på henne, og tykte det var merkeleg at ho ikkje rørte på seg.

Dei siste par dagane har me forsøkt å gjera tilværet for Ayla så kjekt som mogleg, og på onsdag fekk eg og henne tid for oss sjølve pga Vetle og Emil tok seg ein laaaaaang køyretur. Då fekk me ledd og grine og kost og leika og eg forklarte henne kva som skulle skje.

Torsdag reiste me ned til kyrkja og rusla ein liten tur med Ayla og Emil, så Ayla skulle få snuse litt. Det var ikkje nokon lang tur, for ho orka ikkje så mykje før ho måtte kvile.

I dag, før veterinæren, stansa Vetle ved kyrkja og sette av meg og Ayla. Me rusla så bort til veterinæren, sånn at Ayla fekk gå og lese avisa litt, og skvetta litt for å fortelje at HER HADDE AYLA OGSÅ VORE.

Vel inne hjå veterinæren var ho sitt sedvanlige blide humør, og til og med veterinæren bemerka det. Ayla hadde fått dobbel dose smertestillande i går kveld, og i dag fekk ho også dobbel dose. Ayla hadde difor ein særdeles god dag i dag.

*******

Livet med Ayla har ikkje vore berre enkelt og plankekøyring. Tvert om. Ho har lært meg veldig veldig mykje om hund eg ellers ikkje ville ha lært meg, Og det er eg takknemlig for. Ho har oppteke ein stor del av hjarta mitt, og det har kosta mange tårer og søvnlause netter å innsjå at draumane våre aldri skulle bli noko av.
Men me har jammen opplevd mykje kjekt og godt i lag også! Haugevis av kurs og treningar og ho har til og med vore demohund når eg sjølv har halde kurs! :-)

Me har prøvd oss ( og fått til) spor, rundering, LP, rally, agility, triks, og førarhundferdigheiter.
Det var ingenting Ayla ikkje fekk til, og ho gav meg aldri opp, sjølv om eg ikkje alltid var like flink med klikkeren. Turane våre har gitt meg dei vakraste stundene eg har hatt, og ho har vore den beste turvenninna eg kunne tenke meg å ha, til tross for at eg alltid måtte ha radaren oppe for å sjeke om det kom folk. Men det gjorde det sjeldan, og me kunne kose oss saman.

I 2008 starta haltinga, og ved nyttår 2010 kom diagnosen “Skada korsbånd på begge sider”. Ho har måtte vore mykje i ro, og det utan å protestere stort.

I 2012 då ho fekk Calcinosis Cutis over heile ryggen, viste ho VERKELEG kva ho var laga av. Meir tålmodig hund skal ein leite lenge etter! Ho måtte sjamponerast og behandlast og lot meg halde på i det uendelige! 

 

Ho har vore utypisk rottweiler i så måte at ho tidleg valde seg ut personar ho ELSKA, personar ho LIKTE GODT, personar ho TÅLTE PÅ VISSE VILKÅR, og så alle andre. På alle andre vis har ho vore typisk rottweiler: Lettlært, humørfylt, modig, uthalden, glad, vaktsom, tålmodig, vaktmester, kontrollfrik, humørspreiar.

Då vesle Lea kom til verda, måtte jo den svære rottweileren på eit eller anna tidspunkt få lov til å helse på den bitte litle babyen, og Olaug var ikkje i nærleiken så nervøs som det eg var. No i ettertid er det så leit at me ikkje filma den seansen, for maken til reaksjon har eg aldri sett!
Først snuste ho litt på dette rare på litt avstand og med laaaaaaang hals og roleg hale. Deretter kikka ho på oss, smilte sitt breiaste smil, logra lågt og med øyrene bakover, og måtte bort og snuuuuse litt igjen.
For Ayla smilte, ho. Eg fekk det aldri på film, men ho gjorde det.

Dikt til Ayla

Du har smilt ditt aller siste smil, og sunge siste songen
og i dag gjekk du ifrå meg for aller siste gongen.
Det var så tung ei stund, og savnet blir så sårt
når eg nå skal huske alt som i mange år var vårt.

Du ga meg mange sorger, men gledene var flest.
Kvar ein dag var du så blide, ja du var bare best!
Sjølv nå på det siste, då smertene var store
var aldri smilet borte, same kva me gjorde.

Me har gått på mange turar, og trent og hatt det løye
om eg ikkje klart'å klikke rett, så var de'kje så nøye
Du visste kva eg meinte, og ga meg aldri opp,
du ville gjerne fortsette, men helsa di sa stopp.

Den plassen du nå fere te, der står det ein og vente
og han har venta lenge nå, på deg som han jo kjente.
Gi Joey då ein store nuss, fra oss som står igjen
og spring av gårde, begge to, du skjønne Aylavenn.

Nå skal eg aldri meir få gleden av å sjå deg smila,
og sjølv om eg nå veit at du får den beste kvila,
så vil din plass i hjertet mitt stå tom og trist og øde,
for kjære Ayla gullet mitt, det var jo DU som døde.

Ayla elska å vasse, men hata å svømme.

 

Her ved Fiskelausvatn skal me begrave oska hennar i lag med både Tinka og Joey si oske når berre sommaren kjem.

 

Vakrare hund og rase skal ein leite lenge etter!

Ayla var godt miljøtrent, og kunne bli med over alt!



Ut på flytebrygge var då ingen problem, og heller ikkje oppi båten.



På ein av våre mange turar rundt Vistnes. Perfekt turområder for oss, dette!

Uansett vær, var Ayla alltid med og alltid like blid!



Ayla i solnedgong





Kosemose med ‘na mor..










Ayla fekk bli med på telttur i lag med meg og dei to eldste jentene til Olaug, i tilfelle det skulle komme “tyvar”.
Direkte sitat frå Elisabeth: Vettu ka, tante? Hvis det komme tyvar når me e på hyttå, så kan Ayla bare slikka dei vekk!”   <3  <3  <3

Det var den somaren dei lærte korleis dei kunne høyre forskjell på når Ayla bjeffa fordi ho ville noko, eller om det var fordi ho trudde ho trengte å beskytte oss. :-)

 

 

Eg lærte Ayla at når eg står i ro, lønner det seg å legge seg ned og kikke på meg i tilfelle eg miste ein godbit eller tre. Joey var ein god bestefar og lærar, og saknet var stort då han forsvant. Men ho koste seg som åleinehund heilt til den svenske gulingen Emil kom sigande frå Stockholm…



Då var det liv i leiren, og Ayla viste seg å vera ein god og tålmodig oppdragar som visste nøyaktig når kvalpelisensen gjekk ut, men misbrukte det ALDRI.

Siste dagen Ayla var i live. Ho har alltid tatt godt imot nye medlemmer av den vesle rare familien vår, og Frøken Dings har ho vore særs tålmodig med, bortsett frå når Dings og Smiley leiker. Då har det ikkje alltid vore like enkelt for Ayla å halde ro i rekkene.


Det aller siste biletet av oss tre saman.


Dette blei det aller siste biletet som blei tatt av Ayla og meg.
Det er INGENTING som kan måle seg med det å bli rundsleika av ei så god rottweilertunge som Ayla hadde! Og så forsiktig som ho var!! <3
God natt, Ayla. Sov godt.

 

På ein slik veg ser eg føre meg at Ayla spring med lette steg i lag med Joey og Legolas no… Alle saman friske og unge og utan verkande ledd.

Nytt familiemedlem

I lange tider har eg gått og kjent på at eg har hatt lyst til å finne den perfekte kosekatten å ha på fanget på lange kalde vinterkveldar her ved tjernet i skogen. Smiley er ikkje nokon kosekatt, og gidder ikkje ligge på fanget særleg lenge om gongen. Og ingen må bevege seg mot kjøkenet, for då forsvinn han frå fanget uansett kor lenge han har oppholdt seg der.

Eg har tråla Finn i lange tider, og brått dukka det opp ei skjønn lita frøken på Birkeland.
Me reiste og helste på henne, og ho blei med heim att.

Vel heime syns hundane dette var det mest spennande som hadde skjedd på lange tider, og Ayla blunker knapt nok når Frøken Dings er oppe i stova. Emil tar det heile meir med ro. Han kan gjerne finne på å murre til henne, men når kattungen ikkje reagerer, gidder ikkje Emil bruke meir energi på henne.

På syrommet fins ingen hundar og ingen Smiley, og då kan me kooooose lenge!!



Eg var veldig spent på om Smiley kom til å ville fyke på nykommaren, men han var tvert i mot LIVREDD denne skumle skapningen!

Frøken Dings, eller Frøkna som Vetle seier, har vore her i fem dagar, og har allereie vågd seg opp i stova på eigahand fleire gonger. I går såg det slik ut i heimen:

Nå skal me ta tyren ved horna!

Ja, det har vore stille frå denne kanten ei stund, og det er rett og slett fordi eg har hatt fullstendig treningstrøtthet! Eg har rett og slett UTELUKKA kost med og gått turar og gjort alt anna i lag med Emil enn å trene veldig bevisst på rally eller lydighetsting. Me har kome langt i kickbiketreninga, så nå begynner han å blir skikkelig flink på å springe framføre sykkelen og halde bandet stramt. Eg kjenner meg nesten som ein skikkelig hundekjørar til tider!

Erfaringa frå Bø i mai førte meg ut i eit vakuum eg ikkje fekk meg ut or igjen, men nå har treningslysta sakte, en sikkert kome sigande tilbake. 

 

Eg og Emil har hatt oss ein alvorsprat om at nå skal me ta tyren ved horna og få ordna det som trengs ordnast, og har meldt oss på Fri Ved Fot kurs hos Amokk. Kurset går over ein dag i desember, og eg er nå full av håp og optimisme.

Eg gjekk difor ut i innkjørsla i dag og skulle sjå om eg kunne provosere fram atferda frå Bø: Henge etter i FVF, demping, sette panna bak kneet mitt, sprette bak meg og over på høgre sida for å sjå om eg har noko i handa, men det var ikkje tale om. Han gjekk kanonbra, utan band, og fulgte ALLE rørsler eg gjorde.

Så tenkte eg at kan hende det skjer fordi han har halsband og band på seg, men idag gjekk han fint med band på også. Eg veit ikkje heilt kva som får fram den atferda, men uansett skal det bli kjekt å gå på kurs igjen, sjølv om det berre er ein dag..

Og så ei lita oppsummering sidan sist.



I september var me på hytta og hadde med oss Smiley igjen. Han fekk prøve seg i sele og bånd, og det funka gullfint!

Emil fekk seg opptil fleire gjørmebad,


Eg fekk meg nytt favorittbilde av meg og Ayla…


Og nytt favorittbilde av oss tre, teke nedanfor hytta…


Emil støtta opp om Vetle som måtte ta oppvasken.


Me var på blåbærtur, alle saman.


Og Emil fekk bada litt i iskaldt fjellvatn.

I oktober var me ein tur innom trening ved hundeklubben igjen, og der blei eg pusha til å trene hinder med laus Emil medan to hundar befann seg i umiddelbar nærleik av oss. Skikkelig skummelt for meg, og eg var nesten kvalm medan eg trente, men Emil såg ikkje ut til å bry seg nevneverdig. I starten var han ikkje like intens i leikinga, men så kom det seg etterkvart.

På veg heim frå den treninga, fekk han damebesøk med seg i bilen.